தமிழ்சினிமாவில் எடிட்டர்கள்

ஒரு படத்தின் மூட் என்பதை கொண்டுவருவதில் ஒளிப்பதிவு, பிண்ணனி இசை தவிர எடிட்டர்களுக்கும் அதில் பெரும் பங்கு உண்டு. கலை இயக்கமும் இந்த வகையில் ஒரு பங்கை வகிக்கிறது. மற்றவை நன்றாக இருக்கிறதா இல்லையா என்பதை இப்போது எளிதில் சொல்லிவிடலாம். ஆனால் படத்தொகுப்பு அருமையாக இருந்தது அல்லது இல்லை என்பதை சொல்லுவது சற்றே சிரமமான காரியமாய் இருக்கிறது.

இப்போது படத்தின் வேகம் (தூள்,கில்லி), சில காட்சிகளை நளினத்துடன் சுருக்கென முடிக்கும் விதம் (காக்க காக்க) போன்றவற்றின் அடிப்படையில் தான் நாம் எடிட்டிங் நன்றாக இருக்கிறது அல்லது இல்லை என பேசிக்கொள்கிறோம். ஆனால் எடிட்டிங்கின் முக்கிய குறிக்கோள் என்று பார்த்தால் அது படத்திற்க்கு சரியான மூடை கொடுப்பதும்,கதையின் தளத்திற்க்கு ஏற்ற லயத்துடன் படத்தை நகர்த்துவதுமேயாகும்.

தமிழ்சினிமா படங்களை கதையின் அடிப்படையில் பல பிரிவுகளாக பிரிக்கலாம். ஒவ்வொரு பிரிவும் அதற்குரிய வேகத்துடன் படமாக்கப்பட்டாலே ரசிக்ககூடியதாய் அமையும். நம் வசதிக்கு கிரிக்கெட் ஆட்டத்துடன் இந்த பிரிவுகளை ஒப்பிடலாம்.

மகேந்திரன்,பாலு மகேந்திரா, பாசில்,பாலா ஆகியோரது படங்களின் கதைக்களனுக்கு படத்தின் வேகம் அமைதியான நீரோடை போல் இருக்க வேண்டும். அதிரடியான வேகத்தில் இந்தபடங்களை நம்மால் பார்க்க முடியாது. இவை டெஸ்ட் மேட்ச் போல.

திகில் மற்றும் திரில்லர் படங்கள் 80களில் ஆடப்பட்ட ஒரு நாள் கிரிக்கெட் போட்டியின் வேகத்தை ஒத்திருக்க வேண்டும். முதலில் சாவகாசமாக ஆரம்பிக்கப்பட்டு 35 ஓவருக்கு மேல் அடிக்க முற்பட்டு கடைசி 5 ஓவரில் காட்டடி அடிப்பதைப் போல. முதலில் கேரக்டர்களின் அறிமுகம், பின்னர் நடக்கப் போகும் சம்பவம் தொடர்பாக பில்ட் அப் காட்சிகள் கடைசி அரைமணி நேரம் உச்சக்கட்ட வேகம் என்றிருந்தால்தான் அவை சுவைக்கும்.

கமர்ஷியல் ஹீரோக்களான ரஜினி,விஜய்க்கு தற்போதைய ஒரு நாள் கிரிக்கெட் போல. முதலில் பவர் பிளே (ஒப்பனிங் பைட்,சாங்) , பின்னர் 40 ஓவர் வரை இன்னிங்ஸ் பில்டப் (கதைக்கான காட்சிகள்) கடைசியில் காட்டடி (கிளைமாக்ஸ்).

தரணியின் தூள், கில்லி ஹரியின் சாமி,ஆறு போன்ற படங்களில் இப்போதைய டிரெண்டான 20 20 வேகத்தில் காட்சிகள் நகரும் படி இருக்கும்
மேற்கூறிய வகைப் படங்களுக்கு எடிட்டிங் செய்வது ஒருவகையில் சுலபம்.

ஆனால் காமெடிப் படங்கள் இந்தவகையில் அடங்காது. இப்படங்களுக்கான மூடை கொண்டுவருவதும் மிக கடினம். நல்ல காமெடி சென்ஸ் உள்ள எடிட்டராலேயே அதை சாதிக்க முடியும். பல காமெடி படங்களின் தோல்விக்கு எடிட்டிங்கும் ஒரு காரணமாய் அமைந்திருக்கிறது. கதையுடன் சேர்ந்து பயனிக்காமல் தனியே வரும் காமெடி டிராக் கலைவாணர் காலத்தில் இருந்து கவுண்டமணி, வடிவேல், விவேக் வரை தொடருகிறது. இந்த டிராக்கை நெருடாமல் படத்துடன் இணைப்பதும் சவாலான காரியம். இது படம் தொய்வடையும் போது தூக்கி நிறுத்த வேண்டுமே தவிர வேகத்தை குறைத்துவிடக் கூடாது, மூடை குலைத்துவிட கூடாது.

தமிழ் சினிமா ஏன் இந்திய எடிட்டர்களின் முக்கிய தலைவலி பாடல்கள். பட வேகம்,மூடை கெடுக்காமல் எங்கே கோர்ப்பது இவற்றை?. பல படங்களுக்கு வேகத் தடையாக அமைவது பாடல்களே. தமிழ் மசாலா சினிமாவின் முக்கிய விதி கிளைமாக்ஸ்க்கு முந்தைய பாடல் படு வேகத்துடன், பீட்டுடன் இருக்க வேண்டும். இடைவேளைக்கு அடுத்துவரும் பாடல் மெலடியாக இருக்க வேண்டும். பாடல் காட்சியை எடிட் பண்ணுவதும் மிக கடினமானே ஒன்றே. பாடலின் ரிதத்துக்கு தக்கபடி காட்சியின் வேகம் இருந்தால் மட்டுமே நல்ல காட்சியனுபவம் கிட்டும்.

அடுத்தது பிளாஷ்பேக் காட்சிகள். எங்கே இது அமைக்கப்பட்டால் எபெக்ட் இருக்கும்? இந்தியன், ஜெண்டில்மேன், பாட்ஷா போன்ற படங்களின் வெற்றிக்கு அதன் ஆழமான பிளாஷ் பேக் காட்சிகளும் காரணம். பிளாஷ் பேக் இல்லாமல் திருப்பமில்லா நீரோடை போல அமைக்கப்பட்டிருந்தால் இந்த அளவுக்கு தாக்கம் ஏற்பட்டிருக்குமா?

எடிட்டிங்கால் வெற்றி/தோல்வி மற்றும் தமிழ் சினிமாவின் முக்கிய எடிட்டர்கள் - அடுத்த பதிவில்