பொசசிவ் கமலேஷ்

அது என்னவோ தெரியவில்லை எனக்கு ஒரு வியாதி. நாங்கல்லாம் அப்பவே அப்படி என்று ஸ்டேட்மெண்ட் கொடுப்பதில் ஒரு அல்ப சந்தோஷம். சும்மாவா, கல் தோன்றி மண் தோன்றா முன் தோன்றிய மூத்தகுடியில் பிறந்துவிட்டு இந்த பகட்டு கூட இல்லாவிட்டால் எப்படி?

இப்போது கூட பெசண்ட் நகர் பக்கம் போகும் போதெல்லாம் உடன் வருபவர்களிடம், நாங்க இங்க 20 வருஷத்துக்கு முன்னாடி இருந்தப்ப எல்லாம் இந்த ஏரியா எப்படி இருக்கும் தெரியுமா என்று சிலாகிப்பது உண்டு.

நோ நோ நீங்க உடனே அங்க நாங்க வீடு கட்டி குடியிருந்தோம் அப்படின்னு எல்லாம் கற்பனை பண்ணிடாதீங்க. அவ்ளோ ஒர்த் எல்லாம் நான் இல்லை. 92ல் வேலை தேடி சென்னை வந்த போது உறவினர் ஒருவரின் தயவால் பேச்சிலர்களாக ஒன்று சேர்ந்து தங்கியிருந்த ஒரு வீட்டில் அடைக்கலமானேன்.

அப்போது பெசண்ட் நகருக்குள் நுழைந்தால் ஏதோ டெல்லி செக்கரட்ரியேட் குவாட்டர்ஸில் நுழைந்தது போல் இருக்கும். 33 சதவீத இட ஒதுக்கீட்டில் தமிழர்களும் அப்போது அங்கே வாழ்ந்து வந்தார்கள். யு டி ஐ குவாட்டர்ஸ், நேவி குவாட்டர்ஸ் மற்றும் ஹெச் ஐ ஜி வகை குடியிருப்புகள் என அனைத்து சமையல் கட்டுகளிலும் சப்பாத்தியே சுடப்பட்டது.

அரிதாக தென்படும் ஆப்டெக், என் ஐ ஐ டி வகையறா போஸ்டர்களும், விடாது இம்சிக்கும் ஷிகான் உசைனியின் போஸ்டர்களுமே இது தமிழ்நாடு என்பதை ஞாபகப்படுத்தும். சாலையோரங்களில் அடிக்கடி தென்படும் கலாசேத்ரா பிகர்களை நான் பார்த்ததேயில்லை என என் மனைவிக்குப் பயந்து இங்கே பதிவு செய்து கொள்கிறேன்.

ஒரு ஹெச் ஐ ஜி டைப் சொந்த வீட்டில் இருந்தவர் டெல்லிக்கு மாற்றலாகிச் சென்றதால் அதைத் தன்னுடன் பணிபுரிந்த பேச்சிலர்க்கு வாடகைக்கு விட்டிருந்தார். அவர் இன்னும் தன் நாலு நண்பர்களுடன் அதில் குடியிருந்தார். ஒருவர் கேஸ் கனெக்‌ஷன் வாங்கினார். இன்னொருவர் பாத்திர பண்டங்கள் வாங்கிப்போட்டார். பின் அந்த கூட்டணியில் ஒவ்வொருவராக திருமணமாகிச் செல்வதும் அதற்குப் பதிலாக தன் பங்குக்கு ஒருவரை அங்கே நுழைப்பதும் தொடர்ந்து வந்தது.

நான் அங்கு சென்றது 3ஜியாக. அப்போது அங்கே சீனியராக இருந்தவர் கமலேஷ். டிப்ளமோ படித்துவிட்டு கம்ப்யூட்டர் சர்வீஸ் எஞ்சினியராக பணியாற்றிவர். அப்போது அவர்க்கு இருந்த டிமாண்ட் இப்போது ராஜமவுலிக்கு கூட இல்லை. கம்ப்யூட்டர் வைத்திருந்தவர்கள் அதைக் கழட்டிப் பார்க்க வெகுவாக தயங்கிய காலம். அதனால் எதுவானாலும் சர்வீஸ் இஞ்சினியர்தான் பார்க்க வேண்டும். ஏ எம் சி எடுத்தவர்கள் பணத்தில் கொழித்த நேரமானதால்  சர்வீஸ் இஞ்சினியருக்கு பைக், இன்செண்டிவ் என அள்ளி விடுவார்கள்.     

அந்த வீட்டின் மற்ற உறுப்பினர்களின் பொருளாதாரம் அவ்வளவு சிலாக்கியமாக இல்லை. எனவே அவர் வைத்ததே அங்கு சட்டமாக இருந்தது. சர்வாதிகாரி இல்லை என்றாலும் தன் முடிவுகளை மற்றவர்கள் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பார். வாடகை டிடியை டெல்லிக்கு அனுப்புவது, பலசரக்கு சாமான்களை வாங்கிப்போடுவது, வீட்டு பணி செய்ய அமர்த்தப் பட்டிருந்த பெண்மணிக்கு முதல் தேதி சம்பளம் கொடுப்பது என அனைத்தும் அவர் பொறுப்பு என்பதால் எங்களால் மூச்சு விட முடிந்தது. பத்து தேதிக்குள் அனைத்தையும் செட்டில் செய்வோம்.

அவருக்கு கம்பெனி கொடுத்த டிவிஎஸ் மேக்ஸ் 100 ஆர் புளூ கலரை அவர் தன்னை விட அதிகமாக நேசித்தார். காலை ஆறு மணிக்கு எழுந்து அரைமணி நேரம் துடைப்பார். பின்னர் அவர் வைத்திருந்த நேஷனல் போனோசேனிக்கில் பாடல்களைப் போட்டு எங்களை எழுப்புவார். பின்னர் அவர் போகும் ஏரியாவில் யார் வேலை செய்கிறார்களோ அவர்களை ஏற்றிக் கொள்வார். வேலை இல்லாதவர்களுக்கு ரெஸ்யூம் டைப் பண்ணி பிரிண்ட் எடுத்துக் கொடுப்பதும் அவரே. இதுதான் கிருஷ்ணமாச்சாரி ஸ்ரீகாந்த் வீடு, இது விஸ்வநாதன் ஆனந்த் வீடு, அப்புறம் மீரால நடிச்சானே விக்ரம் அவன் இந்த கட்தான் என்று பைக்கில் போகும் போதே கைடாக மாறி விடுவார். அப்போது அங்கு இருந்த இரண்டே இரண்டு சூப்பர் மார்க்கட்களான மகராஜாவிலும். காமதேனுவிலும் கூட அவருக்கு நல்ல செல்வாக்கு இருந்தது. ஞாயிறு நாங்கள் சத்யத்தில் பர்க்கப் போகும் படமும் அவர் சாய்ஸே. ஒரு நூறு ரூபாய் நோட்டை அசால்டாக கவுண்டரில் நீட்டி ஸ்டைலாக பைவ் டிக்கட்ஸ் என்பார். 

ஆறு மாதம் அலைந்து வேலை கிடைக்காத விரக்தியில் நான் இருந்தபோது என்னை தேற்றியவர் அவர்தான். அருகேயிருந்த  அஷ்டலட்சுமி கோவிலுக்கு அழைத்துச் சென்று ஒரு கதை சொன்னார்.

ஒரு ராஜா நல்லாட்சி நடத்தாமல் இருந்ததால் அங்கிருந்த அஷ்டலட்சுமிகளும் கோபம் கொண்டார்களாம். தினமும் ஒருவராக அந்நாட்டை விட்டு வெளியேறினார்களாம். கடைசியாக தைரியலட்சுமி வெளியேறும் போது அவர் குறுக்கே விழுந்து தடுத்தாராம். நீ ஒருத்தி மட்டும் இருந்தால் போதும். மற்றவர்கள் எல்லாம் தன்னால் வருவார்கள் என்று சொன்னாராம். அதன்படியே பின் எல்லா லட்சுமிகளும் நாட்டுக்குள் திரும்பி வந்து விட்டார்களாம். எனவே தைரியமாய் இரு என்றார்.

அதன்பின் எனக்கு வேலை கிடைத்தது. மெட்ரோ பிரியாவும் சூப்பர் ஹிட் முகாப்லாவும் எங்கள் மாலை நேரத்தை ஆக்ரமித்துக் கொண்டன. இரவு உணவுக்குப்பின் எலியட்ஸ் பீச்சில் அரட்டை என சந்தோசமாக கழிந்தன நாட்கள்.

இந்தச் சூழ்நிலையில் தான் ராஜேஷ் எங்கள் வீட்டுக்கு 4ஜியாக வந்தான். வந்த அன்றைக்கே நீங்க டிப்ளமாதானா என்று கமலேஷை சிறுமைப்படுத்தி விட்டான். கமலேஷ் சில விஷயங்களில் பொசசிவ்வாக இருப்பார். அவருடைய தட்டு, டம்ளர், டேப் ரிக்கார்டர் என எதையும் மற்றவர்கள் உபயோகப் படுத்துவதை விரும்பமாட்டார். படுக்கும் இடம் கூட அவர் இல்லாவிட்டால் காலியாக இருக்க வேண்டுமே தவிர அங்கு யாரும் படுத்ததாக கேள்விப்பட்டால் கூட கோபம் கொள்வார்.

ராஜேஷ் கலகக்காரன். இதை எல்லாம் மீறுவதுதான் அவனின் வேலையாக ஆகிப் போனது. பின்னர் அவன் யமஹா ஒன்றை ஊரிலிருந்து இறக்கினான். ஒரு மியூசிக் சிஸ்டம், கலர் டிவி என அது தொடர்ந்தது. மற்ற இருவரும் ராஜேஷ் அணிக்கு தாவி விட்டார்கள்.

இப்போது கமலேஷின் கை தாழத் தொடங்கியது. அவரது மேனேஜராக வந்தவருக்கும் அவருக்கும் செட்டாகவில்லை. வேலையை ரிசைன் செய்தார். அவருக்கு கொடுத்திருந்த பைக்கை மேனேஜர் உடனே விற்று விட்டார். அதைத்தான் கமலேஷால் தாங்க முடியவில்லை. புதுப்பேட்டை முழுவதும் அலைந்து அதே பைக்கை கூடுதல் விலை கொடுத்து வாங்கினார்.

ராஜேஷுக்கு இந்த விஷயம் அல்வா சாப்பிட்டது போல் ஆனது. ஜாடை மாடையாக இதை கிண்டல் அடிக்க ஆரம்பித்தான். கமலேஷுக்கு உடனே வேறு வேலை கிடைத்தாலும் முன் கிடைத்த சம்பளம் கிடைக்கவில்லை.

துன்பம் வந்தால் தொடர்ந்து வந்து கொண்டுதானே இருக்கும். கமலேஷ்க்கு கல்யாண வயது தாண்ட துவங்கி இருந்தது. அவர்கள் ஜாதியில் அப்போது அரசாங்க மாப்பிள்ளைகளுக்குத்தான் மதிப்பு இருந்தது. அதிலும் மனரீதியாக பாதிக்கப்பட்டார். ஒருவழியாக பெண் கிடைத்ததும் வேறு வீடு பார்க்கத் தொடங்கினார்.

அந்த நேரத்தில் ராஜேஷ் செய்திருந்த குளறுபடிகளால் வீட்டில் சமையல் செய்வது நின்றிருந்தது. எனவே கமலேஷ் தனக்கு அந்த ஸ்டவ் மற்றும் சிலிண்டரைக் கேட்டார். ராஜேஷ் ஒரே அடியாக மறுத்துவிட்டான்.  மற்ற இருவரும் ராஜேஷ் பக்கம். அவனது தாராள அணுகுமுறை அவர்களை கவர்ந்திருந்தது. அதனால் என்னாலும் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. பொசசிவ்னெஸ் இருக்கலாம். அதுக்காக இவ்வளவா? என்றார்கள்.

அவர் பைக் நிறுத்தும் இடத்தில் ராஜேஷின் பைக் நின்றதற்கு ஒருமுறை அவர் சண்டையிட்டதை அவர்கள் நினைவு கூர்ந்தார்கள்.

கனத்த மனத்துடன் என்னிடம் இருந்து விடைபெற்றார் கமலேஷ். திருமணத்துக்கு கூட என்னால் போகமுடியவில்லை. பின் நானும் அங்கிருந்து சில மாதங்களில் கழன்று கொண்டேன். பின்னர் அந்த வீட்டுடன் தொடர்பு அறுந்து போனது.

அது நடந்து ஏழெட்டு ஆண்டுகள் கழித்து நான் ஆர் பி ஜி கனெக்‌ஷனில் சோனி எரிக்சன் போன் வாங்கியிருந்த நேரம் (பார்த்தீங்களா பீத்தாம எழுதவே முடியலை). புது நம்பரில் இருந்து அழைப்பு. கமலேஷ்தான். பரஸ்பர விசாரிப்புகளுக்குப் பின் அடுத்த ஞாயிறன்று அவர் பையனின் பிறந்த நாள் பார்ட்டி இருப்பதாகவும், பழைய நண்பர்கள் அனைவரையும் தேடிப்பிடித்து அழைப்பதாகவும் கூறினார். தற்போது அவரே ஒரு கம்பெனியை நடத்திக் கொண்டிருப்பதாகவும் தெரியப்படுத்தினார்.

அந்த ஞாயிறும் வந்தது. பெசண்ட் நகரில்தான் குடியிருந்தார். அவர் மனைவியின் அலுவலக நண்பர்களும் பெருமளவு வந்திருந்தார்கள்.   கமலேஷ் மனைவியிடம்  அவரது நண்பர்கள் உரிமை எடுத்து சகஜமாக பேசிக் கொண்டு இருந்தார்கள். கமலேஷும் மற்றவர்களை உபசரித்துக் கொண்டே அவ்வப்போது அந்த ஜமாவிலும் இயல்பாக கலந்து கொண்டார். எனக்கு அவரின் பொசசிவ் நேச்சர் ஞாபகத்துக்கு வந்து போனது.

சிறப்பு உணவு முடிந்த பின் பழைய நண்பர்களுடன் கடற்கரைக்கு சென்று விட்டு வருவதாக கமலேஷிடம் சொல்லிவிட்டு நடக்க ஆரம்பித்தேன். திடீரென ராஜேஷ் ஞாபகம் வந்தது. உடன் வந்தவர்களிடம் அவன் எப்படி இருக்கான்? என வினவினேன்.

அத ஏண்டா கேட்குறே. ரெண்டு வருஷம் முன்னாடி கல்யாணம் ஆச்சு. போன வருஷம் அந்தப் பொண்ணை டைவர்ஸ் பண்ணிட்டான். ரெண்டு மாசம் முன்னாடி இன்னொரு பொண்ண நிச்சயம் பண்ணுனான். அப்புறம் அதுவும் கேன்சல் ஆகிடுச்சு என்றார்கள்.

ஏன்? என்றேன் 

முதப் பொண்னு சாப்ட்வேர்ல வேலை பார்த்துச்சு. கொலீக்ஸோட எல்லாம் சோசியலா பழகியிருக்கு. இவனுக்கு பொறுக்கலை. ஒரே சண்டை. போடான்னு போயிடுச்சு. ரெண்டாவது பொண்ண இவன் வேவு பார்த்தான். அது தெரிஞ்சு அதுவும் கழண்டுகிடுச்சு என்றார்கள்.

திரும்பி வந்து கமலேஷிடம் சொல்லிவிட்டு அவரவர் வாகனங்களை எடுக்கும் போதுதான் கவனித்தேன். டிவிஎஸ் மேக்ஸ் 100 ஆர் புளு கலர் பள பள வென நின்றுகொண்டிருந்தது.

மெடிகோர் மீடியேட்டர்

இந்த இயற்கைக்கு என் மேல் என்னதான் கோபமோ தெரியவில்லை. நான் எந்த விஷயம் சம்பந்தமாக ஒரு சங்கல்பம் செய்தாலும் உடனே அதை காலி பண்ணி விடுகிறது.

எங்கள் தெருவில் இருந்த இரண்டு தி.க மற்றும் இரண்டு கம்யூனிச அண்ணன்களிடம் குடித்த யானைப்பாலின் காரணமாக கோவிலுக்கே செல்லக்கூடாது என முடிவெடுத்த அடுத்த வாரமே குலதெய்வ கோயிலுக்கு பால் குடம் தூக்க வைத்தனர் என் குடும்பத்தினர்.

இப்படித்தான் குழந்தைகளை திட்ட, அடிக்க கூடாது, புறம் பேசக் கூடாது, அலுவலக அரசியல் செய்யக் கூடாது என பல சங்கல்பங்கள் எடுப்பேன். ஆனால் அது அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் விகல்பம் ஆகிவிடும்.

ஆனால் பத்து வருடங்களுக்கு மேலாக நான் போட்டிருந்த ஒரு சபதத்தை மட்டும் இயற்கையால் ஒன்றும் செய்யமுடியவில்லை. வேறொன்றுமில்லை அது, சில திருமணங்களில் மீடியேட்டராக இருந்தவர்கள் பட்ட பாட்டை பார்த்ததால் எடுத்த முடிவு அது. இந்த பூவுலகில் எந்த வேலை வேண்டுமானாலும் செய்யலாம், கல்யாண மீடியேட்டர் வேலை மட்டும் செய்யக்கூடாது என்பதே அது.

ஆனால் அதுவும் சென்ற வருடம் ஆட்டம் கண்டது. தவிர்க்க முடியாத ஒருவருக்காக (வேறு யார்? சகதர்மிணியின் உறவினர்க்காகத்தான்) மீடியேட்டர் ஆக நேர்ந்தது. தாங்க முடியாத மன வருத்தத்துடன் நண்பனிடம் புலம்பினேன்.

டேய், இந்த சபதம் ஒண்ணுதான் பத்து வருஷம் தாக்குப் பிடிச்சது. இதுவும் இப்படி புட்டுகிடுச்சே என்றேன்.

அவன் எகத்தாளமாகச் சிரித்து, தம்பி மீடியேட்டர் ஆகுறதுக்கு குறைந்த பட்ச தகுதியே கல்யாணமாகி பத்து வருசம் ஆகி நல்லது கெட்டது, லௌகீக கொடுக்கல் வாங்கல் எல்லாம் தெரிஞ்சிருக்கிறது தான். உனக்கு எலிஜிபிலிட்டி கிரிடீரியா சாடிஸ்பை ஆன உடனேயே அழைப்பு வந்துடுச்சு என்றான்.

மேலும் சிரித்தபடி, பூராடம் நூலாடும், தலைக்கும் வாலுக்கும் ஆகாது, அவிட்டம் தவிட்டுப் பானையை தங்கமாக்கும், பரணி தரணி ஆளும், மகம் ஜெகமாளும், கேட்டை கோட்டை கட்டி வாழும், ஆண் மூலம் அரசாளும், பெண் மூலம் நிர்மூலம், ரோகிணி மாமனுக்கு ஆகாது இதெல்லாம் உனக்கு எப்ப தெரிஞ்சது? என்று கேட்டான்.

நான் யோசித்தபடியே இப்போ சில வருஷமாத்தான் என்றேன்.

அப்புறம் அப்பா பேரு, தாத்தா பேரு குல தெய்வம் இருக்குற ஊரு இதெல்லாம் சொன்ன உடனேயே இவன் இந்த ஜாதிக்காரனா இருப்பான் அப்படின்னு உனக்கு எப்ப தோண ஆரம்பிச்சது? என்றான்.

அதுவும் இப்போ சமீபமாத்தான் என்றேன்.

இதெல்லாம் கல்யாணம் ஆகி பத்து வருஷத்துக்கு மேல ஆனா கிடைக்கிற எக்ஸ்பீரியன்ஸ். அடிசனலா பொறுமையும் சேர்ந்திருக்கும். இனிமே நீ மீடியேட்டர் தான். சொந்த பந்தம் அலையன்ஸ் விசாரிக்கச் சொல்லும், தகவல் கேட்கும். தவிர்க்க முடியாது. எஞ்சாய் என்று அனுப்பிவைத்தான்.

என்னுடைய முதல் அஸைன்மெண்ட் எப்படியோ சக்ஸஸ் ஆனது. அதற்கு என்னுடைய பங்களிப்பு ஏதுமில்லை. சம்பந்தப்பட்ட பையனின் பெண்ணைப் பற்றிய எதிர்பார்ப்பு அனுஷ்கா, அஞ்சலி, அமலாபால் என படிப்படியாகக் குறைந்து அங்கமுத்துவில் நின்றிருந்த நேரம்.

போலவே, அந்தப் பெண்ணின் எதிர்பார்ப்பும் கலெக்டர், டாக்டர், சாப்ட்வேர் என படிப்படியாகக் குறைந்து சரவணபவன் சப்ளையர் என்றாலும் பரவாயில்லை என்று ஆதங்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த நேரம். சில மொக்கைப் படங்கள் கூட வெளியாகும் நேரத்தைப் பொறுத்து வெற்றி பெற்று விடுவதைப் போல இந்த சம்பந்தம் டைமிங்கால் முடிந்தது.

மேட்ரிமோனி இணைய தளங்களில் கூட இந்த அமைப்பைப் பார்க்கலாம். முதலில் வரும் ரிக்வெஸ்ட்டை எல்லாம் ரிஜக்ட் செய்வார்கள். பின்னர் அக்செப்ட் செய்வார்கள். பின்னர் ஏதாவது ரிக்வெஸ்ட்  வராதா என்று காத்திருப்பார்கள். எனக்கென்னவோ இதற்கு அவர்கள் தங்கள் தேவைகளை அடிக்கடி அப்டேட் செய்து கொண்டால் நல்லாயிருக்கும் என்று தோன்றும்.

ஷுட் பி வொர்க் இன் எ எம் என் சி என்று கொடுத்தவர்கள், ஏதும் தகையாவிட்டால் மே பி வொர்க் இன் எ எம் என் சி அல்லது மே பி வொர்க் என அடிக்கடி திருத்திக் கொள்ளலாம். ஆனால் சில வில்லங்கங்கள் அதை ஸ்கிரீன் ஷாட் எடுத்து வைத்து கலாய்க்காமல் இருக்க வேண்டும்.

இந்த மீடியேட்டர் தொல்லையில் நான் கண்டு கொண்டது, மாப்பிள்ளை/ பொண்ணுக்கு முதல் வரன் என்றால் நாம் அதில் தலையிடக் கூடாது. தோல்விதான் கிட்டும்.

முதல் முதலாக மாப்பிள்ளையானவர் பெண் பார்க்கப் போனால், அவர் தாய் மாமா (அவரிடம் பெண் இல்லாமல் இருந்தால்), அக்கா, தங்கை கணவர்கள், மற்றும் சுற்றத்தார் எல்லாம் ஏ/சி டெம்போ ட்ராவலர் பிடித்து போவார்கள்.

அங்கே பெண் வீட்டில் பட்சணங்களையெல்லாம் செய்து வைத்து, அவங்க வந்துட்டுப் போன உடனே  தர்றோம் என அவர்கள்

வீட்டு குஞ்சு குளுவான்களிடம் பிராமிஸ் செய்திருப்பார்கள். ஆனால் இந்தக் கூட்டம் அந்த நினைப்பில் மண்ணைப் போட்டு விடும்.

ஆனால் சில படலங்களுக்குப் பின் ஒவ்வொரு டிக்கட்டாக கழன்று கொள்ளும். இன்னோவா, டவேரா, அம்பாசிடர், இண்டிகா, நேநோ, ஆட்டோ என வாகன அளவு குறையும். பையனின் பெற்றோரும் எதாவது ஒரு மகளும் மட்டும் கூட வருவார்கள். என் அனுபவத்தில் ஒரு பையன் வீட்டார் கார் வாடகைக்கு எடுத்த காசை சேர்த்து வைத்திருந்தால் காரே வாங்கியிருப்பார்கள்.

பெண் வீடுகளிலும் அப்படித்தான், முதன் முதலாக தங்கள் பெண்ணைப் பார்க்க வருகிறவர்களுக்கு இரண்டு வித இனிப்பு, மூன்று வகை காரம் என அமர்க்களப் படுத்துவார்கள். பக்கத்து வீட்டில் இருந்து ஜமுக்காளம், சேர்கள் எல்லாம் வாங்கிப் போடுவார்கள். சிலர் பக்கத்து வீட்டில் இருந்து நகைகளும் இரவல் வாங்கி போடுவார்கள். இதிலும் சில பிரச்சினைகள் வரும். கண் கூர்மையுடைய சில நாத்தனார்கள், நாங்க பொண்ணு பார்க்க வந்தப்போ பச்சைக்கல் டாலர் கோர்த்து வக்கப்பிரி செயின் போட்டிரிந்தியே, அது இல்லையா? எனக் கேட்பார்கள்.

இவர்களும் பல வைபவங்களுக்குப் பிறகு அசந்து விடுவார்கள். அரக்கிலோ சுவீட், காக்கிலோ மிக்சர், பத்து ரூபா சன்ரைஸ் பாக்கெட் ஒண்ணு மட்டும் வரும் போது வாங்கிட்டு வாங்க என்று      

குடும்பத்தலைவி சொல்லி விடுவார்.

இந்த ஜாதகம் பார்க்கும் விசயத்திலும் இப்படித்தான். முதல் சில மாதங்களுக்கு நல்ல ஜோசியர், கைராசிக்காரர் என்று பார்ப்பார்கள். பின் முகராசி இல்லாமல் போணியாகாத உள்ளூர் ஜோசியரிடம் போவார்கள். பின் அவர்களே இந்த நட்சத்திரத்துக்கு இது ஆகாது என முடிவெடுக்கும் லெவலுக்கு இறங்கி விடுவார்கள். எங்கள் தெருவில் தாலுகா ஆபிஸில் வேலை பார்த்து தன் மூன்று பெண்களுக்கு திருமணம் செய்து வைத்த குமாஸ்தா ஒருவர் வெள்ளி மலருக்கு ராசி பலன் எழுதித்தரும் அளவுக்கு தேர்ந்து விட்டார்.

அவர் எப்போது பேசினாலும் மகேந்திரப் பொருத்தம், ரஜ்ஜுப் பொருத்தம் என பினாத்திக் கொண்டேயிருப்பார்.

பத்துப் பொருத்தம் தேடி பெயர்ப் பொருத்தம் இருந்தால் போதும் என்று நேற்று கூட ஒருவர் வந்தார். ஏன் கவலைப் படுறீங்க? அயனான ஜாதகம் ஒண்ணு இருக்கு என்று சொல்லி இப்போதுதான் அயனாவரம் கூட்டிக் கொண்டு போகிறேன்.

பையனின் அம்மா விக்டோரியா மகாராணி ரேஞ்சுக்கு ஹாலில் உட்கார்ந்து நோட்டம் விடுகிறார். பெண்ணின் அம்மா பம்மிக் கொண்டே பேசுகிறார்.

ஒருவேளை இந்த வரன் தகைந்து விட்டாம் (சை, மீடியேட்டர் வேலை பார்த்து அந்த லாங்குவேஜே வந்து தொலையுது), இந்த காட்சி ஓராண்டில் எப்படி மாறும் என்று நினைத்தேன். வந்த சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு அங்க ஹீனமான மைசூர் பாக்கை கடித்தேன்.

முடிந்து திரும்பி வரும் போது, பொண்ணு குடும்பப் பாங்காத் தெரியுதே? இல்லை தம்பி என்று பையனின் தகப்பனார் ஆரம்பித்தார். ஆமா நல்ல குடும்பம் என்று அந்தக் கேள்விக்கு முட்டுக் கொடுத்தேன்.

பின்ன இவன மட்டும் நிம்மதியா இருக்க விட்டிடுவனா

என்ன?

நாமக்கல் பள்ளிகளின் மறுபக்கம்

பத்தாம் வகுப்பு தேர்வு முடிவு வெளிவந்தவுடனும் அடுத்து வந்த இரண்டு நாட்களிலும் செய்தித் தாள்களைப் பார்த்தவர்கள் சற்றே கவலையுற்றிருக்கலாம். காரணம் நாமக்கல் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த சில பள்ளிகளின் விளம்பரம்.

1150க்கு மேல், 1100க்கு மேல், மெடிக்கல் கட் ஆஃப்பில் இத்தனை, பொறியியல் கட் ஆஃப்பில் இத்தனை என மாணவர்களின் புகைப்படங்களோடு முழுப் பக்கத்தையும் ஆக்ரமித்து பல பள்ளிகள் விளம்பரப் படுத்தி இருந்தன. இவர்களே அனைத்து முக்கிய கல்லூரிகளையும் பிடித்து விடுவார்களே? என்ற கவலை பலருக்கும் வந்திருக்கும்.

ஆஹா பேசாமல் இந்தப் பள்ளிகளில் நம் குழந்தைகளை சேர்த்து விட்டால் நல்ல மார்க் எடுத்து நல்ல கல்லூரி கிடைத்து லைப்பில் செட்டில் ஆகி விடுவார்கள் நம் பிள்ளைகள்  என்று கருதும் சராசரி பெற்றோர்களுக்கு சில தகவல்களை தெரிவிக்கவே இந்த பதிவு.

இந்த விளம்பரங்களிலேயே ஒரு ஆஃபரையும் நீங்கள் கவனித்து இருக்கலாம். பத்தாம் வகுப்பில் 485/500 க்கு மேல் எடுத்தவர்களுக்கும், இரண்டு பாடங்களில் செண்டம் எடுத்தவர்களுக்கும் பள்ளிகட்டணம், விடுதி கட்டணம் கிடையாது என்பதே அது. (இந்தளவு மதிப்பெண் எடுத்திருந்தால் அல்லது  இரண்டு பாடங்களில் செண்டம் எடுத்திருந்தால் அவர்கள் நியர் பெர்பெக்ட் மார்க் டேக்கிங் மெஷின் ஆகவே இருப்பார்கள். அவர்களை மதிப்பெண் வாங்க வைப்பது எளிது)

பின் 450க்கு மேல் எடுப்பவர்களுக்கும் சலுகை உண்டு. இப்படி சேரும் மாணவர்களை முதல் முன்று செக்‌ஷன்களில் வைத்துக் கொள்வார்கள். பின் இப்பள்ளிகளின் ரிசல்டால் கவரப்பட்டு சேரும் ஆயிரம் மாணவர்களை பின் உள்ள பத்து பதினைந்து செக்‌ஷன்களில் அடைத்து வைத்துக் கொள்வார்கள்.

பல ஆண்டு அனுபவம் உள்ள ஆசிரியர்களின் நேரடி கவனிப்பு அந்த முதல் மூன்று செக்‌ஷன்களுக்கே. அந்த பையன்களே பின் செய்திதாள் விளம்பரத்தையும் அலங்கரிப்பார்கள்.

மற்ற பையன்கள் அனைவரும் 100ல் இருந்து 160 வரை மட்டுமே கட்டாஃப் மார்க் எடுப்பார்கள். பெற்றோர்கள் இந்த உண்மை அறியாமல் தங்கள் பையன்களை திட்டி சித்திரவதைப் படுத்துவார்கள்.

இந்த ஆண்டு எனக்குத் தெரிந்த பையன்களே பத்து பேர் வரையில் நாமக்கல் பள்ளிகளில் படித்து 800 மதிப்பெண்களுடன் திரும்பியிருக்கிறார்கள். இதை அவர்கள் இங்கிருந்தே எடுத்திருக்கலாம்.

சரி இந்தப் பள்ளிகள் எப்படி வளர்ச்சியடைந்தன?

இதற்கும் 84ல் சுயநிதிப் பொறியியல் கல்லூரிகளின் தோற்றத்திற்கும் நெருங்கிய சம்பந்தம் உண்டு. எம்ஜியார் ஆட்சிக்காலத்தில் தொழிற்கல்வி பயில இண்டர்வியு முறை ஒழிக்கப்பட்டு நுழைவுத்தேர்வு முறை கொண்டு வரப் பட்டது. அதன் பின்னரே மதிப்பெண் மோகம் எல்லாருக்கும் பரவியது.

80களின் மத்தியில் பல மாவட்டங்களில் தலைசிறந்த பள்ளிகள் என்றால் மூன்று நான்குதான் இருந்தன. அவை பெரும்பாலும் அரசு உதவி பெற்று வந்த பள்ளிகள். அவற்றில் குறைந்த அளவே மாணவர் சேர்க்கைக்கு வாய்ப்பிருந்தது. எனவே அவை பத்தாம் வகுப்பில் 400க்கு மேல் எடுத்தால் தான் பிளஸ் 1 முதல் குரூப் என்று அறிவித்தன. அதே பள்ளியில் படித்து 399 எடுத்த பையன் வேறு வழியில்லாமல் அரசுப் பள்ளிக்கோ அல்லது வேறு தனியார் பள்ளிக்கோ செல்ல வேண்டியிருந்தது. இவை மாணவர்களை மன ரீதியில் பாதிப்புக்குள்ளாக்கியது.

இதன்பின் பல தனியார் மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகள் பிளஸ் 1 படிப்பிற்கு இடங்களை அதிகரித்தன. ஆனால் அவை அடிமாட்டு விலைக்கு ஆசிரியர்களை நியமித்ததால் எதிர்பார்த்த மதிப்பெண்களை அவர்களால் பெற்றுத்தர முடியவில்லை.

இந்நிலையில் நாமக்கல் மாவட்டத்தில் தனியாரால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட பள்ளிகள் ஆசிரியர்களுக்கு நல்ல சம்பளம், துணை விடுதி காப்பாளர் கூட மிக தகுதி வாய்ந்த ஆசிரியர் என்று களமிறங்கின. போதாக்குறைக்கு விடைத்தாள் திருத்தக்கூட தனி ஆசிரியர்கள். அவர்கள் பொதுத்தேர்வில் எம்முறையில் திருத்துவார்களோ அதே முறையில் திருத்தி மாணவர்களின் சாதக பாதகங்களையும் எழுதித்தருவார்கள். இதனால் பலரும் தங்கள் பிள்ளைகளை இங்கே சேர்ப்பதில் மிகவும் ஆர்வம் காட்டினார்கள்.

  சரி அவ்வளவு தானே? முடிஞ்சா மார்க் எடுக்கட்டும். இல்லையின்னா நன்கொடை கொடுத்துக்குறோம். இதுக்கு ஏன் ஒரு பதிவு என்று கேட்கலாம். இவர்கள் மாணவர்களை படிக்க வைக்கும் முறை ஆபத்தானது. அதனால் தான் இந்த புலம்பலே.

நான் பனிரெண்டாம் வகுப்பு வரை சிற்றூரிலேயே வசித்து வந்தேன். கல்லூரியில் முதலாமாண்டு படிக்கும்போது, என் தந்தையின் பணிஉயர்வு மற்றும் இட மாறுதல் காரணமாக மாவட்டத்தலைநகர் ஒன்றிற்கு இடம் பெயர்ந்தோம். நாங்கள் குடியிருந்த வீட்டின் உரிமையாளர் கீழ் வீட்டிலும், மாடியில் நாங்களும். ஓனரின் மகன் பிளஸ் ஒன் படித்துக் கொண்டிருந்தான். ஒரு நாள் டியூசனில் இருந்து வந்தவன் 138 மார்க் எடுத்துட்டேன், என வீட்டில் சலம்பிக் கொண்டிருந்தான்.

பின் அவனிடம் விசாரித்தபோது இயற்பியலுக்கு டியூசன் செல்வதாகவும், பிளஸ் டூ பாடத்தை இந்த ஆண்டே படிப்பதாகவும் கூறினான். காலையில் நடந்த இயற்பியல் பொதுத் தேர்வின் வினாத்தாளுக்கு மதியம் 2-5 தேர்வு எழுதியதாகவும் அதில் 138/150 என்றும் கூறினான். பின்னர் இந்த விடுமுறையில் கணித டியூசன் என்றும், பள்ளி தொடங்கிய பின் வேதியியலில் கவனம் செலுத்தப் போவதாகவும் கூறினான். இது எனக்கு 91ல் கடும் அதிர்ச்சி. ஆனால் இன்று சர்வ சாதாரணம். அப்போது கிராமத்தில் பிளஸ் 1 பாடத்தை மாங்கு மாங்கு என்று படிப்பவனின் கதி?

பின்னர்தான் தெரிந்தது 9ஆம் வகுப்பிலேயே பத்தாம் வகுப்பு பாடங்களையும், 11ல் 12ஐயும் முடிக்கும் வசதி.

இதனால் என்ன நஷ்டம்?

ஒன்பதாம் வகுப்பில் வேதியியல், இயற்பியல் பகுதிகளை நன்கு படித்தால் அது நல்ல அடித்தளத்தைக் கொடுக்கும். அதே போலவே 11லிலும். அதைவிட முக்கியம் 11ஆம் வகுப்பில் படிக்கும் கணிதம். இண்டக்ரேஷன், டிஃப்ரனிசியேஷன், பார்சியல்   டிஃப்ரனிசியேஷன், மேட்ரிக்ஸ் போன்றவற்றில் அடித்தளமே இருக்காது 11ஆம் வகுப்பை ஸ்கிப் செய்வதால்.

சரி அதாவது தொலையட்டும், பிளஸ் 2 பாடமாவது சரியாக படிக்கிறார்களா? என்று பார்த்தால் அதுவும் இல்லை. பெற்றோர் ஆசிரியர் கழகம் வெளியிடும் நோட்ஸ், மாதிரி வினாத்தாள், பொதுத்தேர்வில் கேட்கப்படும் கேள்விகள் எந்தப் பகுதியில் இருந்து கேட்கப்படும் என்பதைச் சொல்லும் புளு பிரிண்ட் இவற்றைக் கருத்தில் கொண்டே படிக்கிறார்கள்.  

திருக்குறள் படித்தால் நாலடியார் தேவையில்லை என்பது போன்ற பெர்முடேஷன் காம்பினேஷனிலேயே மாணவர்கள் படிக்கிறார்கள். இயற்பியல், கணிதத்தில் இப்படி குறிப்பிட்ட பகுதியை மட்டுமே படிப்பதால் இவர்களின் பேஸ்மெண்ட் படு வீக்காக இருக்கிறது.

புளூபிரிண்ட் படி படித்து மார்க் எடுத்து வருபவர்களால் பொறியியலில் சிறப்பாக படிக்க முடியாது. அங்கும் வந்து மார்க் எடுக்கும் படி படித்து ஏதாவது மென்பொருள் நிறுவனத்தில் ஐக்கியமாகி விடுகிறார்கள். கோர் இண்ட்ஸ்ட்ரீஸ் என்று சொல்லப்படும் நிறுவனங்களில் இவர்களின் பங்கு மிகக் குறைவே. நல்ல திறமை வாய்ந்த பொறியாளர்கள் உருவாவதை இம்மாதிரி பள்ளிகள் தடுக்கின்றன என்றே சொல்ல வேண்டும்.

அதனால் தான் கேட், ஐ ஈ எஸ் போன்ற தேர்வுகளில் தமிழக மாணவர்களின் தேர்ச்சி விகிதம் குறைந்து  கொண்டே வருகிறது. டி ஆர் டி ஓ, ஐ எஸ் ஆர் ஓ போன்றவற்றில் கேரள, ஆந்திர மாணவர்களின் பங்கு அதிகரித்துக் கொண்டே வருகிறது.  

எனக்குத் தெரிந்த பையன் ஒருவன், பத்தாம் வகுப்பில் 412 மதிப்பெண்கள் எடுத்தான். அவன் பெற்றோரும் மூன்று லட்சம் வரை செலவு செய்து நாமக்கல்லில் படிக்க வைத்தார்கள்.

தொடர்ந்து குறைவான மதிப்பெண்களியே அவன் பெற்று வந்தான். தேர்வு நேரத்தில் டென்ஷன், உடல்நிலை சரியில்லை என காரணங்கள் சொல்லி வந்தான். பிளஸ் 2 அரையாண்டுத் தேர்வில் நான்கு பாடங்களில் பெயில். காரணம் கேட்டு பெற்றோர் அங்கு விரைந்த போது, அங்கே நூற்றுக்கும் அதிகமான பெற்றோர்களை அதே குறையுடன் அங்கே பார்த்தனர்.

அவன் 11 ஆம் வகுப்பு சேரும் போது தெருவே அவனை எதிர்பார்தது. பெற்றோர், உறவினர் எதிர்பார்ப்பு அவன் சுமையைக் கூட்டியது. அங்கே இணக்கமான சூழல் இல்லாத காரணத்தால் அவனால் பிரகாசிக்க முடியவில்லை. அது தாழ்வு மனப்பான்மையைக் கொடுத்தது. மனச் சிதைவுக்கு ஆளாக்கியது. பின் அந்த பெற்றோர் மூன்று மாதம் விடுப்பு எடுத்து, அங்கே வாடகைக்கு வீடு பிடித்து, அவனை அமைதிப்படுத்தி தேர்வு எழுத வைத்தனர். 700 மதிப்பெண்களுடன் அவன் திரும்பியிருக்கிறான். இப்போது அவன் வயது நண்பர்களுடன் பழக மனத்தடை. சிறிது சிறிதாக  இயல்பாகி வருகிறான்.

இப்படி எத்தனை பேரோ?