சகலகலா வல்லவன் – சில நினைவுகள்

நான் நான்காவது படிக்கும் போது வந்த படம் இது. ஒரு சிறுவனின் மனதில் நீங்காமல் தங்கிவிட்ட திரைப்படத்தினைப் பற்றிய பதிவே இது.

ஒரு படத்தின் உண்மையான வெற்றி தெரிய நான்கு வாரங்கள் கூட ஆகிய காலம் அது. 40 பிரிண்ட் போடுவதெல்லாம் பெரிய விஷயமாக, பத்திரிக்கைகளில் துணுக்குச் செய்தியாக வரும். ஓல்ட் எம் ஆர் என்று அழைக்கப்பட்ட பழைய மதுரை, ராமநாதபுரம் மாவட்டத்திற்கு ஆறு அல்லது எட்டு பிரிண்ட்தான் வரும்.

படம் வெளியாகி 50 நாட்களுக்குள் எங்கள் ஊருக்கு வந்துவிட்டால், அது சுமாரான படம். 100 நாட்கள் கழித்து வந்தால் வெற்றிப்படம், 175 நாள் கழித்து வந்தால் தான் சில்வர் ஜூப்ளி.

ஆனால் எங்கள் ஊரில் அந்தந்த காலகட்டத்தில் இளவட்டமாக இருப்பவர்கள் மதுரைக்கோ திண்டுக்கலுக்கோ சென்று படம் பார்த்து விட்டு வந்து படத்தைப் பற்றி சொல்லிவிடுவார்கள். படம் எப்படா வருமென மற்றவர்கள் எல்லாம் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருப்போம். சில படங்களை எதிர்பார்த்து பசலையே வந்திருக்கிறது.

எதிர் வீட்டு ஞானசெல்வம், கமலின் விசிறி. அவர் திண்டுக்கலுக்கு போய் படம் பார்த்து விட்டு அதை விவரித்த விதத்தில், உடனேயே படம் பார்க்க வேண்டுமென்ற ஆவல் எங்கள் தெருவுக்கே ஏற்பட்டது.

திண்டுக்கல்லில் என்விஜிபி திரையரங்கில் படம் திரையிடப்பட்டு இருந்தது. ஏழு பேர் உட்காரும் பேக் பெஞ்சில் பத்துப்பேருக்கு மேல் நெருக்கியடித்து உட்கார்ந்து படம் பார்த்தார்களாம். மதியக்காட்சிக்கு கதவை மூடமுடியாதபடி மக்கள் நின்று கொண்டு படம் பார்த்தார்களாம். மாலைக் காட்சிக்கு வெளியில் நின்ற வரிசையை போலிஸாலேயே கட்டுப்படுத்த முடியவில்லையாம்.

அவர் சொன்னதில் சகதி சண்டை, கம்பு சண்டை, கார் சேஸிங், நியூ இயர் பாட்டு இவைதான் அந்தப் பிராயத்தில் என்னை கவர்வதாய் இருந்தது,

மதுரையில் என் சித்தப்பா இருந்தார். சென்ட்ரல் தியேட்டரில் படம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அங்கே சைக்கிள் பார்க் செய்து டோக்கன் வாங்குபவர்களுக்கு டிக்கட்டில் முதல் மரியாதை. அவரிடம் அடம் பிடித்து, தியேட்டருக்கு கூட்டிப் போய்விட்டேன். தியேட்டர் வாசலையே நெருங்க முடியாத அளவுக்கு கூட்டம். திரும்பி வந்து விட்டோம்.

பின் ஒரு திருமணத்துக்கு திண்டுக்கலுக்கு குடும்பத்தோடு சென்று இருந்தோம். மண்டபத்தில் ராத்தங்கல். அங்கு இருந்த உறவினர்களை தாஜா செய்து அந்த படத்துக்கு போன குழுவோடு இணைந்து கொண்டேன். அப்போது படம் வந்து 50 நாளாயிருக்கும். ஆனாலும் டிக்கட் கிடைக்கவில்லை.

வாழ்க்கையில் முதன் முதலில் சந்தித்த ஏமாற்றம் இதுதான் என நினைக்கிறேன். எனக்குத்தெரிந்தவர்கள் எல்லாம் படத்தைப் பார்த்துவிட்டு ஆஹா ஓஹோ என்று சொல்ல என்னுள் ஆர்வம் கொழுந்து விட்டு எரியத் தொடங்கியது.

டீக்கடை ஸ்பீக்கர்கள், திருமண, சாமி கும்பிடு விழா ஒலிபெருக்கிகள் என எங்கும் சகலகலா வல்லவன் பாடல்கள் தான். பற்றாக்குறைக்கு சினிமாவைப் பற்றி தங்களுக்கு அதிகம் தெரியும் என பறைசாற்றிக்கொள்ளும் கல்லூரி மாணவர்கள் வேறு, நியூ இயர் சாங்குக்கு செட்டுக்கு ஒன்றரை லட்சம், கமல் அதில் ஆட ஒரு லட்சம் என்றெல்லாம், கிளப்பி விட்டுக் கொண்டேயிருப்பார்கள்.

ஒரு வழியாக பெட்டி, பெரியகுளம் அருளில் ஓடிவிட்டு, உசிலம்பட்டி மலையாண்டிக்கு வந்து விட்டது. அடுத்து வத்தலகுண்டு கோவிந்தசாமிக்குத்தான் என விவரமறிந்த வட்டாரங்கள் உறுதிப்படுத்திவிட்டன.

யோசித்துப் பார்த்தால், என்னுடைய திருமணத்துக்கு கூட அவ்வளவு எக்ஸைட்மெண்டுடன் காத்துக் கொண்டிருந்ததில்லை. வீட்டில் கூட அடுத்த வாரம் கோவிந்தசாமியில சகலகலா வல்லவன் வருதாம் என புலம்ப ஆரம்பித்து இருந்தேன்.

என்னுடைய தந்தை சாரதா, துலாபாரம், சுமைதாங்கி போன்ற படங்களையெல்லாம் பார்த்து விட்டு அழுதுகொண்டேதான் வீட்டுக்கு வருவாராம். அதனால் அவரும் என்னை இந்த விஷயங்களில் கண்டிக்க மாட்டார்.

அந்த நாள் மிக நெருங்கி விட்டது. நாளை முதல் நான்கு காட்சிகளாக, என குதிரை வண்டியில் வந்து தெருவெங்கும் அனவுன்ஸ் செய்துவிட்டுப் போனார்கள். ஊரின் முக்கிய இடங்களில் ஒட்டப்பட்டிருந்த போஸ்டர்களையெல்லாம் குழாமாகப் போய் பார்த்து விட்டு வந்தோம். எங்கு தட்டி வைப்பது என்று பார்ப்பதற்காக ஒரு தியேட்டர் விசிட் வேறு. கூட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்த, வழக்கமான கவுண்டரின் நீளப் போதாது, என சவுக்குக் கட்டைகளைக் கொண்டு நீளமான கவுண்டர்களை அமைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

சேட் ஆர்ட்ஸில் சொல்லி எங்கள் தெரு கமல் ரசிகர்கள் பெரிய தட்டி ஒன்றை அமைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். பழைய சைக்கிள் டயர்களின் இடையே கம்புகளை எக்ஸ் வடிவில் வைத்து, அதன்மீது பேப்பர் ஒட்டி தயாரிக்கப்படும் ரவுண்டு தட்டிகளும் ஏற்பாடாகிக் கொண்டிருந்தன. களைப்புத் தெரியாமல் மக்கள் வேலை செய்ய படுக்கை வசத்தில் இருக்கும் டெல்லி செட்டில் திரும்பத் திரும்ப சகலகலா வல்லவன் பாடல்கள்.

”படத்தைக் காண வரும் அன்பு உள்ளங்களை வருக வருக என வரவேற்கும் சிகப்பு ரோஜா கமல் ரசிகர் மன்றம்” என எழுதி வரிசையாக பெயர்களை எழுதிக் கொண்டே வந்தார்கள். ஞான செல்வம் அண்ணன் “இவன் பெயரையும் எழுதுங்க” என்று சொன்னார். நோபல் பரிசு பட்டியலில் என் பெயர் இருந்தால் கூட அவ்வளவு சந்தோஷம் வருமா என்று தெரியாது. அன்று வந்த சந்தோஷத்திற்கு அளவேயில்லை.  

அன்று எனக்கு கமல் ரசிகனாக வழங்கப்பட்ட ஞானஸ்நானம் இன்று வரை என்னை செலுத்திக் கொண்டேயிருக்கிறது. இண்டர்வியூவை விட இந்தியன் முக்கியம் என்று சொன்னது, தலை தீபாவளி அன்று காலை 5 மணிக்கு ஆளவந்தான் கியூவில் நிற்கச் சொன்னது, விஸ்வரூபத்துக்கு பார்டர் தாண்ட வைத்தது.

ஒருவழியாக படத்தைப் பார்த்துவிட்டேன். அதன்பின் சுமார் பத்து வருடங்களுக்கு எங்கள் ஏரியாவில் நடைபெற்ற கோவில் விழாக்களின் போது, சிறப்புத் திரைப்படமாக  சகலகலா வல்லவன் திரையிடப்பட்டுக்கொண்டேயிருந்தது. நானும் சளைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தேன்.

படம் வெளியாகி முப்பது வருடங்களுக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. இத்தனை ஆண்டுகளும் ஆங்கில புத்தாண்டு, இளமை இதோ இதோ பாடல் கேட்டுத்தான் விடிகிறது.

சிறு பத்திரிக்கையாளர்கள்/ இலக்கியவாதிகள்/ திரைப்பட ஆய்வாளர்கள் இந்தப் படம் தமிழ் சினிமா வளர்ச்சியில் ஏற்படுத்திய தடைக்கற்களைப் பற்றி புலம்பியே ஓய்ந்து விட்டார்கள்.

இப்போது இந்தப் படத்தை, இந்தத் தலைமுறையினர்  பார்த்தால், வி கே ராமசாமியின் காமெடி ரசிக்கும் படி இருக்கும். டைட்டில் பாட்டுக்கும் படத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று விழிப்பார்கள். நல்ல மசாலா பேக்கேஜ் என்பதோடு நிறுத்திக் கொள்வார்கள்.

என்னுடைய ஒரே சந்தேகமெல்லாம், இப்படத்தில் வரும் நிலாக் காயுது பாடலில்தான். மிக பட்டவர்த்தனமாக உறவின் ஓசை இந்தப் பாடலில் வருகிறது. இதை எப்படி 30 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய சமூகம் ஏற்றுக்கொண்டது? இப்படத்தின் பாடல்களை வீட்டில் உள்ள எல்லோரும் வேறு சேர்ந்து கேட்பார்கள். பூக்கட்டும்/தீப்பெட்டி ஒட்டும்/ பல்பொடி பாக்கட் போடும் வீடுகளில் எல்லாம், டேப் ரிக்கார்டர் நடு நாயகமாக இருக்கும். சுற்றி அமர்ந்து வேலை செய்து கொண்டு இருப்பார்கள். கேசட்டில் நிலாக்காயுது பாடல், இரண்டு முறை வேறு வரும். எப்படி இதை ஏற்றுக் கொண்டார்கள்? என்பதே?.

குற்றாலமும் நட்புச் செல்வமும்

சின்ன வயதில் இருந்தே எனக்கு இருந்த ஒரு பழக்கம் வாய் பார்த்தல். கேட்டல் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும் .ஊரில் அப்படிச் சொல்வார்கள் என்பதால் நானும் அதையே பாலோ செய்து கொள்கிறேன். நான் ஐந்தாவது படிக்கும் காலத்தில் என் தெரு பிளஸ் டூ, கல்லூரி மாணவர்களின் அரட்டையை கேட்பதுதான் என் பொழுதுபோக்கே.

கல்லூரி விடுதியில், விடுமுறை நாட்களில் மதிய உணவுக்கு பின், யாராவது ஒரு நண்பனின் அறையில் எல்லோரும் அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருக்கும் போது, அனந்த சயன நிலையில் இருந்து கொண்டே அதைக் கேட்பதைதான் அந்நாளில் சுகமாக நினைத்து வந்தேன்.

பின்னர் பல ஆண்டுகளுக்கு அந்த சுகம் கிடைக்கவில்லை. 

இணையத்திற்கு வந்த பின் சென்னையில் அப்துல்லா, புருனோ,கேபிள் சங்கர், மணிஜி, கார்க்கி, யுவகிருஷ்ணா, அதிஷா, அகநாழிகை வாசுதேவன், பபாஷா ஷங்கர்,சிவராமன் அண்ணன், ஜியோவ்ஜி, தாமிரா ஆதி  முதலியோரின் நட்பு கிடைத்தபின் அம்மாதிரி அடிக்கடி வாய்பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. பின் கோவை செல்லும்போது செல்வேந்திரன், சஞ்சய், வேலன் அண்ணாச்சி. மதுரையில் கார்த்திகை பாண்டியன்,பாலகுமார், ஸ்ரீ ஆகியோர். மாயவரத்தில் அபிஅப்பா, சௌமியன்.

கடந்த ஓராண்டாக அம்மாதிரி வாய்ப்பு அமையவில்லை. கடந்த வாரம் மணிஜி அழைத்து குற்றாலத்துக்கு வர்றோம். வந்திருங்க. என்றார்.

இதோ என்று கிளம்பினேன். செல்லும் வழியிலேயே சில ட்விட்கள் போட நண்பர்கள் நட்ராஜ், கலீஸ் ஆகியோரும் ட்விட்டர் வழியாக என்னுடன் பேருந்தில் பயணித்தார்கள்.

சென்று இறங்கியதும் அங்கே மணிஜி, அகநாழிகை, பபாஷா,கும்கி ஆகியோர் வரவேற்றனர். ஈரோடு சங்கமத்தின் தூணான அண்ணன் தாமோதர் சந்துரு அவர்களும், அவரின் நண்பர் அண்ணன் விஸ்வேஸ்வரன் அவர்களும் வந்திருந்தார்கள்.

மணிஜி சொன்னார், : “நாம, சூது கவ்வும் மாதிரி ஒரு லோ பட்ஜெட் படம் எடுக்கலாம்னு வந்தோம். சந்துரு அண்ணன் ஷங்கர் படம் மாதிரி அதை பிரம்மாண்டம் ஆக்கிட்டார்” என்று சொன்னார். அது மிகையில்லை. அருமையான கெஸ்ட் ஹவுஸ்.

இரண்டு நாட்களின் மெனு (இது தீனி தின்னி குரூப்புக்காகவே)

முதல் நாள்

காலை – கவுண்டமனி பிரம்மாவில் கேட்ட பேப்பர் ரோஸ்ட், 

(உண்மையிலேயே அது காற்றில் பறந்தது நேநோ மீட்டர் தடிமனில் இருந்தது), முட்டை தோசை, விரால் மீன் குழம்பு, விரால் மீன் பொறியல்

மதியம் – தலைக்கறி வருவல், ஈரல் வருவல்

இரவு – தோசை, புதினா சட்னி, நாட்டுக்கோழி குழம்பு, வருவல்

இரண்டாம் நாள்

காலை

முட்டை பணியாரம், குடல் குழம்பு, நிலக்கடலை சட்னி

மதியம்

மட்டன் பிரியாணி, சாப்ஸ். தால்சா. மணிஜி அண்ணன் சொன்னார். “ இந்த நளபாகஸ்தர், தன் விரலை மட்டும் தான் வெட்டிப்போட்டு சமைக்கவில்லை, எல்லா வகை கறியையும் வெட்டி போட்டு விட்டார்” என்று.

இது மட்டுமில்லை. காலை எழுந்ததும் நுங்கு போட்ட பதனீர், பின்னர் சுக்கு காபி, காரமான காலை உணவு முடிந்ததும் தித்திப்பாக்க பலாச்சுளைகள், ஒரு மணி நேரம் கழித்து உணவு செரிக்க சுக்கு மிளகு திப்பிலி ரசம்.

மதிய உணவுக்குப்பின் பிளாக் டீ, லெமன் டீ வகையறாக்கள்.  இன்றும் தொடர்கிறது. நான் தான் தவிர்க்க இயலாத சூழலால் நேற்றிரவே திரும்ப வேண்டிய சூழல்.

அருமையான சீசன். ஆயிரக்கணக்கில் மக்கள் வந்தாலும் அருவியின் வேகம் சமாளிக்கிறது. இரண்டு நிமிடத்திற்கு மேல் நிற்கமுடியவில்லை, யாராலும். குப்புற படுக்கப்போட்டு யானைக்கூட்டம் தன் கால்களால் மிதித்து ஓடுவதைப் போல முதுகில் விழுகிறது அருவி நீர். கோபமான மருமகள் தன் மாமியாரை நினைத்து உலக்கையை குத்துவது போல நங் என தலையில் விழுகிறது அருவி. அழகை காண கண்கோடி வேண்டுமென்பார்கள். குற்றால அருவியின் சுகத்தை அனுபவிக்க டபுள் எக்செல் பாடியாவது மினிமம் வேண்டும். குண்டாக இருப்பதற்காக ஆனந்தப்பட்ட அபூர்வ நேரங்களில் இதுவும் ஒன்று. ஒல்லிக்குச்சி காரர்களே உங்களை விட எங்கள் மேல் தான் அதிக சர்பேஸ் ஏரியாவில் அருவி விழுகிறது.

 ஆனால் இதையெல்லாம் அனுபவிக்காமல் ஹமாம் சாம்பிள் சோப்பை உடம்பு முழுவதும் போட்டுக்கொண்டு ஒரு கூட்டம் குளிக்கிறது. ஷாம்பு வேறு. டேய், அதத்தான் வீட்டில் செய்கிறீர்களேடா, இங்கு வந்து ஏண்டா என்று கேட்கத் தோன்றுகிறது.

பத்து லட்ச ரூபாயை பிச்சைக்காரனுக்கு தர்மம் செய்தால் அவன் தங்கத்தில் திருவோடு செய்து சிங்கப்பூரில் போய் பிச்சை எடுப்பான் என்பது போலத்தான் இவர்களும்.

டாபிக் மாறிட்டேன். இந்த முறை வாய்பார்த்தலும் மிகச் சிறப்பாக இருந்தது. மணிஜியிடம் இருந்து சினிமா நுட்பங்கள், பபாஷாவிடம் இருந்து தொழில் நுட்பம், அகநாழிகையிடம் இருந்து இலக்கியத்தகவல்கள்.

அண்ணன் தாமோதர் சந்துரு அவர்களும், அவர் நண்பர் விஸ்வேஸ்வரன் அவர்களும் ஏராளமான விஷயங்களை சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள். விஸ்வேஸ்வரன் அவர்கள் தமிழகத்தின் சூப்பர் ஹிட் வாகனங்களில் ஒன்றான டிவிஎஸ் எக்செல்லை வடிவமைத்தவர். விரலி விடு தூதுவில் ஆரம்பித்து, கூளப்ப நாயக்கன் காதல் கதை வழியாக ஏராளமான விஷயங்கள் அலசப்பட்டன. இறைவன் நான்கு காதுகள் வைத்திருக்கலாம் என ஒரு ஆசையும் அப்போது வந்தது.

அருவி இருக்கும். உணவு கிடைக்கும். ஆனால் இந்த ஒத்த அலைவரிசை கொண்டவர்களுடனான உரையாடல்? அதற்கு பாக்கியம் செய்திருக்க வேண்டும். அனுஷ்கா வந்து முத்தம் தருகிறேன் என்று அழைத்தால் கூட அப்பாலிக்கா என்று மறுக்கும் மனதுடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

குற்றாலம் குடும்பத்தோடு வருபவர்களை விட நட்புக்கூட்டத்தோடு வருபவர்களுக்கேயானது. கவலை மறந்து நம்மை சார்ஜ் ஏற்றிக்கொள்ள சரியான இடம். 35+ ஆண்கள் அடே புடே என்று பேசிக்கொண்டு, குளித்து, சாப்பிட்டு தங்கள் கவலைகளை மறக்கும் இடம். நயாகராவெல்லாம் உலக அழகி போல. தூரமிருந்து பார்க்கத்தான் முடியும். குற்றாலம் நம் அத்தை மகள் போல. எவ்வளவு (நமக்கு) வயசானாலும், அவர்கள் நல்லாயிருக்கீங்களா? எனக் கேட்டதும் மனதில் ஒரு இனம் புரியா மகிழ்ச்சி பரவுமே? அது போல குற்றாலமும் உங்கள் மனதிற்கு இதமளிக்கும் இடம்.

முடித்து கிளம்பும் போது, இந்த சுகத்திற்காக இன்னும் உழைக்க வேண்டும் என்ற ஒரு வைராக்கியமும் ஒவ்வொரு ஆணின் மூளையிலும் ஒரு பைட் அளவுக்காவது ஏறும்.

ரஜினியின் கடந்த 20 வருடங்களும் கோச்சடையானும்

தங்கையை நம்பி விட்டுச் செல்லலாம் போன்ற முகம் – சுஜாதா 80களில் ரஜினி பற்றி

பி சி செண்டர்களின் முடி சூடா ராஜா ரஜினியும் ஏ செண்டரின் ஹாட் மணிரத்னமும் இணையும் படம் இது. – தளபதி படம் பற்றிய ”மார்டன் மகாபாரதம்” என்ற விகடன் கட்டுரை.

என்னடா பெரிய ஹைகிளாசு. ரஜினி தங்கச்சி சாகிறப்போ அழுதாக்கூட முறைக்கிறாங்க. வாடா நாம கீழ போயியே உட்கார்ந்துக்கலாம். -குமுதத்தில் 80களின் ஆரம்பத்தில் வந்த ஒரு சிறுகதையில் இருந்து.

இக்கதையில் கூலி அதிகம் கிடைத்துவிட்ட இரு தொழிலாளர்கள், ரஜினி படத்தை பால்கனியில் உட்கார்ந்து பார்க்கச் செல்வார்கள். அவர்கள் படத்தை ரசிப்பதை பால்கனியில் உள்ளவர்கள் அசூசையாக பார்ப்பார்கள். அதனால் இடைவேளையில் அவர்கள் தரைக்கு சென்றுவிடுவார்கள்.

இன்றைய நிலையில் இருக்கும் ரஜினியின் இமேஜோடு மேற்கூறியவற்றை பொருத்திப்பாருங்கள். ஏ செண்டர் என்ன?, ஏ++ ஆன அமெரிக்கா வரை ரஜினி தான் முடிசூடா மன்னர்.

அதுவும் கடந்த 20 ஆண்டுகளில் ரஜினிக்கு கிடைத்திருக்கும் இமேஜ் மேக் ஓவரானது அசாத்தியமானது. எப்படி ஆங்கிரி யங் மேன் இமேஜ் வேலைக்காகாது என அமிதாப் 2000ல் மாறினாரோ, அதையும் தாண்டியது ரஜினியின் மேக் ஓவர்.

முதலில் ரஜினி பி சி ரசிகர்களை வசீகரித்தது பாட்டாளிகளின் காவலன், ஏழைகளின் தோழன் போன்ற கேரக்டர்களில் நடித்து தான். ஊர்காவலன், மனிதன்,சிவா, மன்னன், என பெரும்பாலான படங்களில் அவர் ஏழைப் பங்காளனாகவே இருப்பார்.

ஆனால் கடந்த 20 வருடங்களில் வெளியான பாட்ஷா, முத்து, அருணாசலம், படையப்பா, பாபா, சந்திரமுகி, சிவாஜி, எந்திரன் ஆகிய படங்களில் அவர் பெரும் பணக்காரராகத்தான் நடித்திருப்பார். பாட்ஷாவில் ஆட்டோ ஓட்டினாலும் அவர் டான். நன்றாக கவனித்துப் பார்த்தால், இந்தப்படங்களில் ஏழைப்பங்காளன், பாட்டாளி என்ற வசனங்களே இருக்காது.

இந்து மதத்துக்கும் அதிக முக்கியத்துவம் இந்தப் படங்களில் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும். நாயகன் கடவுள் நம்பிக்கையுடைய, பெரியோர்களை மதிக்கும் பணக்காரனாகவே இருப்பான். சனாதான தர்மங்களில் நம்பிக்கை உடையவனாக இருப்பான். எந்திரனில் ரோபோவுக்கு ஆயுத பூஜை, சிவாஜியில் ”தமிழ்க் கலாச்சாரப் பெண் வேண்டும்”, சந்திரமுகியில் ”ஐயப்பன் கோவிலுக்கு போய்விட்டு வந்தேன்”, பாபா பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். படையப்பாவில் “பொம்பளை கோபப் படக் கூடாது, புருஷன் பொண்டாட்டி ரெண்டு பேரில் ஒருத்தர் படிச்சிருந்தா போதும்”, அருணாசலத்தில் ருத்ராட்சம், என எல்லாப்படங்களிலும் இது காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கும்.

ஒருவகையில் பார்த்தால், தங்கள் பிள்ளைகள் ரஜினி ரசிகராய் இருப்பதை பெற்றோர்கள் அதிகம் விரும்புகிறார்கள். அதைவிட தற்போது 35+ல் இருப்பவர்கள் அனைவரும் திருமணத்துக்குப் பின் ரஜினி இப்போது காட்டும் வழியே சிறந்தது என நினைக்கிறார்கள். சிவாஜியில் தன் லட்சியம் நிறைவேறுவதற்காக கூட்டிக் கொடுப்பதைப் போல (வேண்டா வெறுப்பாக) ஒரு காட்சி இருக்கும். இன்றைய 35+ மக்களை கேளுங்கள். பெரும்பாலோனோர் (நான் உட்பட) காரியம் ஆக அதுமாதிரி செய்வதில் தவறில்லை என்ற கருத்தையே சொல்வார்கள். தற்போதைய 20+ இளைஞர்களும் பணம் சம்பாதித்தால் போதும், அதில் எதிக்ஸ் பார்க்கத்தேவையில்லை என்ற கருத்தோடுதான் இருக்கிறார்கள். அதனால் தான் மங்காத்தா போன்ற படங்கள் வெற்றி பெறுகின்றன.

ரஜினி, இந்த சமூகத்தை உன்னிப்பாக கவனித்து வருபவர். (அல்லது அவர் இயக்குநர்கள்) அதனால் தான் மக்களின் மனவோட்டத்திற்கு ஏற்ப தன் பாத்திரங்களை செலக்ட் செய்துகொள்கிறார்.

இதே எந்திரனை 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் எடுத்திருந்தால், ரஜினி ஏழை பெற்றோருக்கு பிறந்து, படித்து முன்னேறிய விஞ்ஞானியாக காட்டப்பட்டிருப்பார். பெரும் கோடீஸ்வரராக நிச்சயம் காட்டப்பட்டிருக்க மாட்டார். (சிவாஜியில் கதை அமைப்பு அப்படி. பிறப்பிலேயே பெரும் பணக்காரர் என்றால், திரைக்கதை சுவராசியப்பட்டிருக்காது.)

ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும், நடிகர்கள் புதிதாக படம் பார்க்க வரும் ரசிகர்களை தக்க வைக்க சிரமப்படுவார்கள். கமல்ஹாசனை 80களில் படம் பார்க்க வந்தவர்களில் 40 சதவிகிதம் பிடித்தது என்றால், 90களில் 30 சதவிகிதத்திற்கும், 2000ல் 20% க்கும், 2010ல் 10%க்கும்  குறைவான பேருக்கே பிடித்திருக்கிறது. ஆனால் ரஜினி இப்போது படம் பார்க்க வரும் ரசிகர்களுக்கும் ஏற்றபடி படம் கொடுக்கிறார். அவர் புகழ், பழைய ரசிகர்களோடு, புதியவர்களும் அதிக அளவில் கூடுவதால் எக்ஸ்பொனென்சியலாக கூடுகிறது.

மேலும் ரஜினியாவனவர் பத்திரிக்கைகளுக்கும், டிவி மீடியாக்களுக்கும், , இந்து மதத்தவர்க்கும், பரம்பரை பணக்காரர்களுக்கும், புதுப் பணக்காரர்களுக்கும், குடும்ப அமைப்பு கலையாமல் இருக்கவேண்டும் என நினைப்பவர்களுக்கும் வசதியான ஐகானாக இருக்கிறார். இந்த அமைப்புகளுக்கு எதிரான சங்கடப்படுத்தும் கருத்துகளை அவர் சொல்லுவதில்லை. எனவே இவர்கள் யாவரும் அவரை புரமோட் செய்வதில் பலன் அடைகிறார்கள். இப்படி எல்லாப் பக்கமும் அவர் முன்னிறுத்தப்படுவதால் புதிதாக உலகைப் பார்ப்பவர்களுக்கு அவரின் மேல் கிரேஸ் வருகிறது.

மேலும் அவர் வில்லங்கமான கருத்துகளைக் கூறினாலும், அது பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளப்படுவதில்லை. ஒரு விழாவில், “விவேக் நல்ல அறிவாளி, அவர் தேவர் இனத்தைச் சேர்ந்தவர் என்றதும் ஆச்சரியப்பட்டேன்” என்றார். இதே ஸ்டேட்மெண்டை வேறு யாராவது கொடுத்திருந்தால் தென் மாவட்டமே கொதித்தெழுந்திருக்கும். ஆனால் இதை யாரும் பொருட்படுத்தவில்லை.

இதற்கெல்லாம் சிகரம் வைத்தாற்போல்தான் கோச்சடையானை நான் எதிர்பார்க்கிறேன். முதலில் அனிமேஷன் படம் என்றதும், இந்தப் படம் எப்படி ஓடும்? என நினைத்தேன். ஆனால் இக்கால நடுத்தர வர்க்க குழந்தைகள் பெரும்பாலும் சோட்டா பீமையும், நிஞ்சா ஹட்டோரியையும் ஆதர்சமாக கொண்டுள்ளார்கள். அவர்களுக்கு வேகமாக அசையும் படங்களே மிகப் பிடிக்கின்றன. இசையும் வேகமாக துள்ளலுடன் இருக்க வேண்டியிருக்கிறது. சாதாரண படங்களை விட அனிமேசனை மிகவும் விரும்புகிறார்கள்.

24 மணி நேரம் சோட்டா பீம் டிவியில் இருந்தாலும், சமீபத்தில் வெளியான “சோட்டா பீம் : த தோர்ன் ஆஃப் பாலி” க்கு மல்டிபிளக்ஸ்களில் விடுமுறை நாட்களில் நல்ல கூட்டம்.

கோச்சடையானை, வழக்கமான ரஜினி ரசிகர்கள் எப்படியும் பார்ப்பார்கள். சிவன் போன்ற போஸ் எல்லாம் ஃபர்ஸ்ட் லுக்கில் இருப்பதால் கொஞ்சம் ஆன்மீகமும் இதில் தூவப்பட்டிருக்கும். அடிசனலாக, மூன்று வயது முதல் எட்டு வயது வரை உள்ள குழந்தைகள் இந்தப் படத்தை நிச்சயம் பார்க்கும். ரஜினியின் அடுத்த பத்தாண்டுக்கான புது ரசிகர்களை உருவாக்கும் படமாக இது அமையும்.