ரஷ்யன் டெக்னாலஜி

எங்கள் ஆய்வகத்தில் இந்திய ராணுவத்திற்குத் தேவையான குண்டு துளைக்காத ஆடைகள் மட்டும் தலைக்கவசத்தை மேம்படுத்தக்கூடிய ஆய்வுகள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த காலம் அது. ஆய்வு நிதி அளித்திருந்த மத்திய அரசின் பாதுகாப்பு நிறுவனத்தின் சார்பில் மூன்று மாதத்திற்கு ஒருமுறை பிராஜக்ட் டைரக்டர் நேரில் வந்து ஆய்வு செய்வார். அந்த வார ஞாயிறு முக்கியமான சோதனை செய்ய வேண்டிய நாள். அதற்கு முன்னால் பொருளின் தன்மை, இயந்திரவியல் பண்புகள் என எல்லாவித சோதனைகளும் முடிந்திருந்தன. கடைசியாக ரியல் லைப் டெஸ்ட். ஆள் சந்தடியில்லாத ஒரு பிரதேசத்தை தேர்வு செய்திருந்தோம். வேறொன்றுமில்லை, போர்க்களத்தில் பயன்படுத்தப்படும் இயந்திரத் துப்பாக்கிகளால் நாங்கள் தயாரித்த ஆடைகள், தலைக்கவசத்தை சுட்டு பரிசோதிப்பார்கள். எப்படி தாங்குகிறது என. பொருளின் எடையும் குறைவாக இருக்க வேண்டும். தாங்குதிறனும் சிறப்பாக இருக்க வேண்டும் என்பதே எங்கள் ஆய்வு. இதற்காக பலவித காம்போசிட்களை உபயோகப்படுத்தி இருந்தோம்.

அந்த நாளும் வந்தது. சென்னையில் உள்ள ஒரு ராணுவ மையத்தில் இருந்து இயந்திரத் துப்பாக்கிகளும் வந்திறங்கின. சில சோதனைகளுக்குப் பிறகு பிராஜக்ட் டைரக்டரிடம், இது இந்த மெட்டீரியல், இந்த காம்போசிசன், இவ்வளவு கியூரிங் டைம், டென்சைல் இவ்வளவு இருந்தது, பிரிட்டில் அதிகமா இருக்கு, டப்னெஸ் குறைவு, அதனால இதை மாற்றி ட்ரை செய்தோம் என அவரிடம் தெரிவித்துக் கொண்டிருந்தேன். பின் மதிய உணவு நேரத்திலும் விவாதம் நடந்து கொண்டேயிருந்தது, திரும்பவும் பீல்டுக்கு வரும்பொழுது ஒரு ஆசை வந்தது. பிரபலமான ஏ கே 47ஐ தூக்கிப் பார்க்க வேண்டும் என. அவரிடம் சொன்ன உடன் சிரித்துக் கொண்டே கோ அஹேட் என்றார். 

ஏழெட்டு துப்பாக்கிகள் இருந்தன. தூக்குறது தூக்குறோம் நல்ல பீஸா தூக்குவோம் என்று தேடிப்பிடித்து ஒன்றை எடுத்து தூக்கிப் பார்த்தேன். அவர் சிரித்தார். எதற்கு என்று கேட்டேன். யாரை அழைத்து வந்து உங்களுக்குப் பிடித்த ஒன்றை இதில் இருந்து எடுங்கள் என்று சொன்னாலும் இதைத்தான் எடுப்பார்கள், என்ன விசேஷம் என்றால் இதுதான் இருப்பதிலேயே பழையது என்றார். இது ஒரிஜினல் ரஷ்யன் மேக். மீதம் எல்லாம் நாம் அவர்களிடம் டிசைன் வாங்கித் தயாரித்தது என்றார். ஆச்சரியத்துடன் அதை திருப்பி திருப்பி பார்த்துக் கொண்டிருந்த என்னிடம் இதென்ன பிரமாதம் முதன் முதலில் 47ல் தயாரிக்கப்பட்ட ஏ கே 47 களே இன்னும் நன்றாய்த்தான் உள்ளன என்றார். பின்னர் பேச்சு ரஷ்யன் டெக்னாலஜி பற்றி திரும்பியது. ரஷ்யர்களிடம் இருந்து நாம் வாங்கிய துப்பாக்கிகள், பீரங்கிகள் எல்லாமே நம்மை எந்த சூழ்நிலையிலும் கைவிடாதவை என்றார். ரஷ்ய டாங்குகளில் 12 ஸ்பீட் கியர் பாக்ஸ் ஒன்று இருக்குமாம். அது ஹைட்ராலிக் கியர் பாக்ஸ். முக்கால் படி உழக்கு பார்த்திருக்கிறீர்களா அந்த அளவில் தான் இருக்குமாம். சிக்கலாக வடிவமைக்கப்பட்ட ஏகப்பட்ட போர்ட்கள் கொண்டது அது. அந்த டிசைன் முடிந்ததும் அந்த பொறியாளருக்கு மனச்சிதைவே வந்துவிட்டதாம். பயிற்சி முடிந்து வரும் டிரைனி ஆபிசர்கள் அந்த டேங்கில் பர்ஸ்ட் கியர் போட்டால் தான் அவரை ஆபிசராகவே ஏற்றுக் கொள்வார்களாம். உடல் உறுதியும் வேண்டும், இலாவகமும், டைமிங் சென்ஸும் வேண்டும் அதற்கு, 

ரஷ்யத் துப்பாக்கிகளின் நீடித்த உழைப்பிற்கு முக்கிய காரணம் அவர்களது மெட்டலர்ஜி. நம் இந்தியப் உலோகங்களை, ஒரு உபயோகத்திற்கு என்றால் என்ன இயந்திரவியல் பண்புகள் தேவையோ அதற்கேற்ப தயாரிப்பார்கள். ஆனால் ரஷ்யர்கள் அதன் மைக்ரோ ஸ்ட்ரக்ட்சர் வரை யோசிப்பார்கள். மூலக்கூறுகள் எப்படி விரவி இருக்க வேண்டும், அதற்கு எப்படி வெப்ப்படுத்தி குளிர்விக்க வேண்டும் என அடிவரை போவார்கள். நாம் அவர்களுடைய டிசைனை வாங்கி அப்படியே தயாரித்தாலும் அவர்களின் தரத்தை நெருங்க முடியாததற்கு இதுவும் ஒரு காரணம். அவர்களின் குளிர் காலம் உலகறிந்தது. அந்த சூழலிலும் ஒரு மைக்ரான் அளவு கூட உலோகம் சுருங்கிவிடக் கூடாது எனத் திட்டமிடுவார்கள். அந்த அளவு நுணுக்கமாக போவதால் நம் எல்லையில் நிலவும் குளிரை எளிதாக சமாளிக்கும் அவர்கள் இயந்திரங்கள்.

நான் கூட கல்லூரியில் படிக்கும்போது நினைப்பதுண்டு. அமெரிக்க, ஜப்பானிய, ஜெர்மானிய பொருட்கள் நம்மிடையே அதிகம் புழங்குகின்றன. ஆனால் ரஷ்யத்தயாரிப்புகள் என்று எதுவும் நாம் உபயோகப்படுத்தியதில்லையே என. எங்கள் தெருவில் எஸ் யூ சி ஐ என்ற கம்யூனிச உறுப்பு அமைப்பின் அலுவலகம் இருந்தது. 80களில் அங்கு ரஷ்யப் புத்தகங்கள் வரும். டபுள் டெம்மி சைஸில் இருக்கும் அந்தப் புத்தகத்தின் தாள்களைத்தான் கட்டுரை நோட்டு தவிர மற்ற அனைத்திற்கும் அட்டை போட பயன்படுத்துவேன். நான் அறிந்து உபயோகப்படுத்திய ரஷ்யத் தயாரிப்பு என்றால் அது ஒன்றுதான். அந்த புத்தகங்களை சொந்தக்கார பையன்கள் அடுத்த ஆண்டு வாங்கி உபயோகித்தாலும் அட்டை கிழியாமல், மங்காமல் இருக்கும். அவையெல்லாம் வர்ஜின் பேப்பர்கள். நேரடியாக மரக்கூழில் செய்யப்படுவது. இப்போது நாம் உபயோகிக்கும் காகிதங்கள் பெரும்பாலும் இந்த வர்ஜின் காகிதம், வைக்கோல் போன்றவற்றை அரைத்து தயாரிப்பது. அந்த பேப்பர் தவிர ரஷ்யத் தயாரிப்பு எதுவும் உபயோகப்படுத்தியதில்லை. மது அருந்தும் பழக்கமிருந்தால் வோட்கா உபயோகித்திருக்கலாம். பின்னர் நான் கோவையில் ஒரு பம்ப் நிறுவனத்தில் பணியாற்றிய போதுதான் ரஷ்யத் தயாரிப்புகள் நம்மிடையே அதிகம் புழங்காததன் காரணம் அறிய முடிந்தது. அந்நிறுவனத்தின் டிசைன் பிரிவில் இருந்த போது, ஒரு பம்ப் டிசைனில் பிரச்சினை வந்தது. வழக்கமான போல்ட் போட்டால் பம்பின் மேல் மூடி டிசைனை மாற்றியாக வேண்டிய கட்டாயம். ஏற்கனவே அதற்கான டை எல்லாமே தயாராக இருந்தது. அந்த டிசைன் தான் நல்ல லுக்காக இருக்கிறது என எல்லோரும் ஏற்றுக்கொண்ட டிசைனும் ஆகும். உடனே நான் ஒரு யோசனை சொன்னேன். நார்மல் போல்ட்டுக்கு பதிலாக அலன் போல்ட் போடலாம் என்று (அதனுடைய தலை அளவு வழக்கமான போல்டை விட குறைவாக இருக்கும்). உடனே என மேனேஜர், நீ பிராக்டிகலா யோசிக்க மாட்டேன் என்கிறாய் என்றார். நம்ம பம்ப் கிராமப்பகுதிகளில் அதிகம் விற்கும். அங்க ஒரு ரிப்பேர்னா அவங்களே பார்ப்பாங்க, இல்லேன்னா ஒரு மெக்கானிக்க கூப்பிடுவாங்க, அவங்ககிட்ட இந்த அலன் கீ எல்லாம் இருக்காது (அலன் போல்டை திருக உதவுவது) நம்மளத் திட்டுவான். அடுத்த ஆள் யோசனை கேட்டா அத வாங்காதேம்பான். நம்ம பம்ப் சின்னப்பிள்ள கூட கழட்டி மாட்டுற மாதிரி இருக்கணும் என்றார். 

எழுபதுகளில் அளவைகள் எல்லாம் உலகம் முழுவதும் ஒரே மாதிரி இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக எஸ் ஐ யூனிட் சிஸ்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. இப்போது ஸ்மார்ட் போன் சார்ஜர்கள் எல்லாம் ஒரே மாதிரியாக மாற்றப்பட்டதை இதற்கு உதாரணத்திற்கு எடுத்துக் கொள்ளலாம். இங்கிலாந்து உள்ளிட்ட ஐரோப்பிய நாடுகளில் பயன்படுத்தப்பட்ட அடி, பவுண்ட், இஞ்ச் முறை இன்னுமே உலகம் முழுவதும் சில இயந்திரங்களில் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்றாலும் (காற்றழுத்தம் – பி எஸ் ஐ – பவுண்ட்ஸ் பெர் ஸ்கொட்யர் இஞ்ச்) பெரும்பாலும் அவர்களும் எஸ் ஐ யூனிட்டிற்கு மாறிவிட்டார்கள். ஆனால் இரும்புத்திரை நாடான அப்போதைய ரஷ்யா தன் தயாரிப்புகளை உலகம் முழுவதிற்கும் பொதுவான அளவீடுகளில் தயார் செய்யவில்லை. பொது மக்களிடம் நேரடியாகப் புழங்கும் ஒன்றிற்கு மாற்று உபகரணங்கள் அரிதாக இருந்தால் அது எடுபடாது. இன்னொன்று அவர்கள் பெரிதாக எந்த சந்தையையும் குறி வைக்கவில்லை. அவர்கள் கம்யூனிச சிந்தனையும் அதற்கு ஒரு காரணம். அவர்கள் குறி வைத்தது பாதுகாப்பும் சம்பந்தப்பட்ட இயந்திரங்களே. அதற்கான வருமானமும் அதிகம். 

மெக்கானிக்கல், சிவில் பொறியாளர்களுக்கு அடிப்படையான சப்ஜெக்ட் என்பது ஸ்ட்ரெந்த் ஆப் மெட்டீரியல்ஸ். ஸ்டீபன் டிமோஷன்கோவ் என்ற ரஷ்யர் எழுதிய ஸ்ட்ரெந்த் ஆப் மெட்டீரியல்ஸ் புத்தகம் மிகப் பிரபலமானது. நாங்கள் கிண்டலாகச் சொல்வோம். தஸ்தவேஸ்கியும் டிமோஷன் கோவும் படிச்சாப் போதும். ஒன்னு வாழ்க்கைக்கு இன்னொன்னு பிழைப்புக்கு என்று. அந்த அளவிற்கு பொறியியல் பின்புலமிருந்தும் மெட்டலர்ஜியில் பிஸ்தாக்களாய் இருந்தும் ஒரு ரஷ்யன் காரோ, பைக்கோ நம்மிடையே புழங்காததற்கு காரணம் அவர்கள் தங்கள் எல்லையை பாதுகாப்பு உபகரணங்கள் என்று சுருக்கிக்கொண்டதும் பொது உடைமைச் சிந்தனையும் காரணம் எனலாம். 
ஆனால் அதே பொது உடைமை சிந்தனை கொண்ட சீனர்கள் பொருளாதாரமே பலம் என்று களத்தில் இறங்கிவிட்டார்கள். 

செர்னோபில் அணு உலை விபத்து ஏற்பட்டும் கூடங்குளத்தில் அவர்களது தொழில்நுட்பத்தில் நம்பி இறங்குகிறோம் என்றால் ரஷ்ய டெக்னாலஜியில் நாம் நம்பிக்கை வைத்திருப்பது தான். ஆனால் என்ன எல்லா ஸ்பேர் பார்ட்ஸும் அங்கிருந்து தான் வரவேண்டும்.

இன்னொரு ரஷ்யப் பொருளை உபயோகிக்க எவ்வளவு காலம் ஆகுமோ?

காப்புரிமை ஆரம்ப நிலையில் உள்ளவர்களுக்கு மட்டும்

காப்புரிமை பெறுவது பற்றிய விழிப்புணர்வு கடந்த பத்தாண்டுகளில் இந்தியாவில் அதிகரித்து வருகிறது. காப்புரிமை அல்லது புதிய பொருட்கள்களை உருவாக்குவது என்பது நிலச் சொந்தக்காரர்களாய் இருப்பது போன்றது. அந்த தொழில்நுட்பத்தில் வேலை பார்ப்பது என்பது விவசாயக் கூலிகளாய் வேலைபார்ப்பது போன்றது. கூலிகளுக்கு எவ்வளவு அனுபவம் இருந்தாலும் அதைப் பொறுத்து சம்பளம் கிடையாது. மேலும் வயதாக ஆக அவர்களுக்குரிய வாய்ப்பும் குறையும். ஆனால் நிலச் சொந்தக்காரருக்கு அப்படியில்லை. நாம் நம்மைச்சுற்றி கவனித்துப் பார்த்தாலே தெரியும், நாம் உபயோகப்படுத்தும் பெரும்பாலான பொருட்களுக்கு காப்புரிமை வேறு நாட்டினரிடம் தான் இருக்கும். அந்தப் பொருட்களை இங்கே தயாரித்தாலும் நாம் அவர்களுக்கு கப்பம் கட்டவேண்டி இருக்கும்.

எனவே நாம் எந்தளவுக்கு காப்புரிமை பெறுகிறோமோ அந்த அளவுக்கு நாமும் நம் நாடும் பொருளாதார வளர்ச்சி அடையலாம்.

காப்புரிமை (PATENT) என்பது என்ன?

காப்புரிமை என்பது ஒரு புதிய கண்டுபிடிப்பை நிகழ்த்தியவருக்கு, குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு அரசாங்கத்தால் வழங்கப்படும் அறிவுசார் சொத்துரிமை ஆகும். இதன்மூலம் அந்த குறிப்பிட்ட கண்டுபிடிப்பை உருவாக்க, விற்க அவருக்கு பிரத்யேக உரிமை அளிக்கப்படுகிறது. புதிய கண்டுபிடிப்புகளை ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டுபிடிப்பதற்கும், அதன்மூலம் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சிக்கும் இந்தமுறை உதவுகிறது. இந்த முறையால் அவர்களின் உழைப்பு பாதுக்காக்கப் படுகிறது. தனிநபரோ அல்லது நிறுவனமோ இந்த காப்புரிமை மூலம் நல்ல பொருளாதாரப் பயன்களைப் பெறமுடியும். பொதுவாக காப்புரிமையானது ஒரு நாட்டிற்கு மட்டுமே வழங்கப்படுகிறது. மற்றொரு நாட்டிலும் காப்புரிமை பெற வேண்டுமானால் அந்த நாட்டில் தனியாக விண்ணப்பிக்க வேண்டும்.

எவையெல்லாம் காப்புரிமை பெற தகுதியான கண்டுபிடிப்புகள்?

காப்புரிமை விதிகளின் படி, ஒரு கண்டுபிடிப்பானது, “ஒரு புதுமையை உள்ளடக்கிய, தொழில் துறைக்கு பயன்படும் சாதனம் அல்லது தொழில்நுட்பம்”. எனவே கண்டுபிடிப்பானது இயல்பாகவே தொழில்நுட்பம் சார்ந்ததாக இருக்க வேண்டும். மேலும்

(i)       புதுமை : கண்டுபிடிப்பில் சொல்லப்படும் புது விஷயமானது நாம் காப்புரிமைக்கு விண்ணப்பித்த நாளுக்கு முன்னதாக இந்தியாவிலோ அல்லது வேறொங்கிலுமோ வெளியிடப்பட்டு இருக்கக்கூடாது.

(ii)      கண்டுபிடிப்பின் புது நுட்பம் : கண்டுபிடிப்பின் புது நுட்பமானது, குறிப்பிட்ட அந்த தொழில்துறையில் இருப்பவரால் எளிதில் புரிந்து கொள்ளும்படி இருக்க வேண்டும்

(iii)      தொழில்துறை பயன்பாடு : புது கண்டுபிடிப்பானது தொழில்துறையில் பயன்படும் படி இருக்க வேண்டும்.

எவையெல்லாம் காப்புரிமை பெற முடியாதவை?

(i)       நன்கு அறியப்பட்ட இயற்கை விதிகளுக்கு முரணான கண்டுபிடிப்புகள்

(ii)       பொதுமக்களின் உணர்வை காயப்படுத்தும், மற்றும் மக்கள், விலங்குகள், தாவரங்கள் உள்ளிட்ட உலக உயிர்களுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும் கண்டுபிடிப்புகள்

(iii)      இயற்கையிலேயே இருந்த, ஆனால் மற்றவர்கள் அறியாமல் இருந்த அறிவியல் கொள்கைகளை கண்டுபிடித்தல் (Discovery)

(iv)      ஏற்கனவே இருக்கும் ஒரு சாதனத்துக்கு/பொருளுக்கு புதிய உபயோகத்தை கண்டுபிடித்தல்.

(v)       சில பொருட்களை கலந்து, ஒரு புதிய பொருளை உருவாக்கினாலும், அந்த பொருளின் பண்புகள், அதில் உள்ள பொருட்களின் பண்புகளின் சேர்க்கையாக இருப்பது.

(vi)      ஏற்கனவே இருக்கும் சாதனங்களை இணைத்தோ, வரிசைப்படுத்தியோ புதிய சாதனம் உருவாக்குவது.

(vii)     விவசாயம் அல்லது தோட்டக்கலையில் புதுமுறையை உருவாக்குவது

(viii)     மருத்துவத்தில் புது முறையை கண்டுபிடிப்பது

(ix)      நுண்ணுயிரிகளைத் தவிர ஏற்கனவே இருக்கும் விதை அல்லது இனங்களைக் கொண்டு புது தாவரம் மற்றும் விலங்குகளை உருவாக்குவது.

(x)       புதிய வியாபார முறை அல்லது கணினி நிரல் (computer programme)

(xi)      இலக்கியம், நாடகம், இசை, ஓவியம் மற்றும் அழகுணர்வுடன் கூடிய கலை உருவாக்கம், தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள் மற்றும் ஒளிப்பதிவுகள்.

(xii)     ஒரு குறிப்பிட்ட திட்டம் அல்லது விதியை உருவாக்கி விளையாட்டுகள் விளையாடுவது.

(xiii)     தகவல்களை தெளிவாக தெரிவித்தல்

(xiv)     வழிவழியாக வந்த அறிவை மேம்படுத்தி சாதனங்கள்/தொழில்நுட்ப முறைகள் உருவாக்கல்

(xv)     அணுசக்தி சம்பந்தமான மற்றும் இந்தியாவின் பாதுகாப்புக்கு ஊறு விளைவிக்கும் கண்டுபிடிப்புகள்.

(xvi)     உருவாக்கப்பட்ட பொருட்களுக்கு காப்புரிமைக்கு விண்ணப்பிக்க முடியாது. ஆனால் உருவாக்கும் முறைகளுக்கு காப்புரிமை கேட்டு விண்ணப்பிக்கலாம். எடுத்துக்காட்டாக ஒரு மருந்து பொருளுக்கு காப்புரிமை கொடுக்கப்பட மாட்டாது, ஆனால் அந்த மருந்து தயாரிக்கும் முறைக்கு காப்புரிமை கொடுக்கப்படும். 

காப்புரிமை பெற்றவர்களின் உரிமைகள்

ஒரு சாதனத்துக்கான காப்பீடை ஒருவர் பெற்றிருந்தால், அவரது அனுமதியன்றி வேறு யாரும் அந்தப் பொருளை தயாரிக்கக் கூடாது.

ஒரு தொழில்நுட்ப முறைக்கான காப்பீடை பெற்றிருந்தால், அவரது அனுமதியன்றி வேறு யாரும் அந்த முறையில் பொருளை தயாரிக்கக் கூடாது.

காப்புரிமைக்கு விண்ணப்பிக்கும் போது தேவைப்படும் படிவங்கள்

(i)       விண்ணப்பம் (நகலுடன்)

(ii)      கண்டுபிடிப்பு பற்றிய தற்போதைய மற்றும் முழுமையான விபரம்

(iii)      தேவையான வரைபடங்கள்

(iv)      கண்டுபிடிப்பு பற்றிய சுருக்கமான குறிப்பு (Abstract)

(v)       விண்ணப்பிக்கும் நாள் மற்றும் வெளிநாடுகளில் இந்த விண்ணப்பத்தின் தற்போதைய நிலை

(vi)      முன்னுரிமை படிவம்

(vii)     தேவையான கட்டணம்

கண்டுபிடிப்பு பற்றிய முழுமையான விபரத்தில் இடம் பெற வேண்டியவை :

(i)       கண்டுபிடிப்பின் தலைப்பு

(ii)      கண்டுபிடிப்பின் துறை

(iii)      முந்தைய கண்டுபிடிப்புகளின் குறைபாடுகள்

(iv)      கண்டுபிடிப்பின் நோக்கம்

(v)       கண்டுபிடிப்பு பற்றிய சொற்குறிப்பு

(vi)      கண்டுபிடிப்பு பற்றிய முழுகுறிப்பு

(vii)     இணைக்கப்பட்டுள்ள வரைபடம் பற்றிய சிறு குறிப்பு

(viii)    உதாரணங்களுடன் கண்டுபிடிப்பு பற்றிய விளக்கம்

(ix)      நாம் உரிமை கோரும் விஷயங்கள்

(x)       சுருக்கக் குறிப்பு (abstract)

கண்டுபிடிப்பு பற்றிய விளக்கம் (Description)

கண்டுபிடிப்பு பற்றிய விளக்கமானது (Description) நல்ல ஆங்கிலம் அல்லது இந்தியில் தெளிவாக எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும். குறிப்பிட்ட கண்டுபிடுப்பு சிறப்பாக செயல்பட என்னென்ன தொழில்நுட்பங்கள் தேவை மற்றும் எந்தெந்த சிறப்புகளை (Features) நாம் சேர்த்துக் கொள்ளலாம் அல்லது நீக்கிவிடலாம் (Choice) என்பது பற்றி தெளிவாக குறிப்பிடப்பட்டிருக்க வேண்டும். கண்டுபிடிப்பு நிகழ்த்தப்பட்ட துறையில் ஏற்கனவே பணியாற்றியவர்களால், இந்த கண்டுபிடிப்பை செயல்படுத்தும்படி தெளிவான விபரங்கள் இந்த விளக்கத்தில் (Description) கொடுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.. மேலும் இந்த கண்டுபிடிப்பு சிறப்பாக செயல்பட என்னென்ன தேவை?, எவற்றிற்கெல்லாம் இந்தக் கண்டுபிடிப்பை உபயோகிக்கலாம்? எப்படி உபயோகித்தால் சிறப்பாக செயல்படும் போன்ற விபரங்களும் இருக்க வேண்டும். உயிரியல் சம்பந்தமான கண்டுபிடிப்பு என்றால், எதன் மூலம் (Source) அல்லது, எவ்விடத்தில் இருந்து (Geographical location) உயிரியல் பொருட்கள் கிடைத்தன என்பது பற்றிய விபரம் இருக்கவேண்டும்.

உரிமை கோரும் விஷயங்கள் (Claim)

நம்முடைய கண்டுபிடிப்பில் எவற்றையெல்லாம் நம்முடையது என உரிமை கோருகிறோம் (Claim) என்பதை நாம் தெளிவாக வரையறுத்து விண்ணப்பிக்க வேண்டும். எந்த கண்டுபிடிப்பிற்கும் குறைந்தது ஒன்றுமுதல் பல உரிமைகளை நாம் கோரலாம். முதல் உரிமையானது (first claim) முக்கிய உரிமை (Main claim) எனப்படும். அடுத்தடுத்த உரிமைகளானவை (subsidiary claims) முதல் உரிமையை தொடர்பு படுத்தி, என்னென்ன சிறப்புகளை சேர்க்கலாம் (optional features) என்பது பற்றி இருக்கலாம். அல்லது தனிப்பட்டும் உரிமை கோரலாம். எத்தனை உரிமைகள் கோரப்பட்டாலும், அவை அனைத்தும் ஒரு கண்டுபிடிப்பைச் சார்ந்தே விண்ணப்பிக்கப் படவேண்டும். முக்கியமாக இந்த உரிமையானது, சட்டபூர்வமாக, எந்த அம்சம் நம்முடைய கண்டுபிடிப்பில் பாதுக்காக்கப்பட்டு, அதனால் கிடைக்கும் பொருளாதாரப் பயன்கள் அனைத்தும் நமக்கே கிட்டுமாறு தெளிவாக சொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டும் (Statement)

சுருக்கக் குறிப்பு (Abstatract)

நம்முடைய கண்டுபிடிப்பைப் பற்றிய சுருக்கக் குறிப்பானது (Abstratct) நம் கண்டுபிடிப்பின் பெயருடன் (Title) 150 வார்த்தைகளுக்குள் நம்முடைய கண்டுபிடிப்பைப் பற்றி தெளிவாக கூறுமாறு இருக்க வேண்டும். எந்தப் பிரச்சினையை இது அணுகி இருக்கிறது, அதற்கான தீர்வை எப்படிச் சொல்லி இருக்கிறது என்பதை யாரும் புரிந்து கொள்ளும்படி இருக்க வேண்டும்.  மேலும் இதில் என்ன தொழில்நுட்பம் புதிதாக இருக்கிறது, இதன் உபயோகம் என்ன என்பதை எளிதில் புரிந்து கொள்ளும்படியும் இருக்க வேண்டும். இயந்திரவியல் சம்பந்தமான கண்டுபிடிப்பு என்றால் வரைபடங்களையும் இணைக்கலாம். வேதியியல் சம்பந்தமான கண்டுபிடிப்புகளுக்கு வேதியியல் சமன்பாடுகளையும் இணைக்கலாம். ஆனால் அதன் மூலம் மற்றவர்கள் நம் கண்டுபிடிப்பு முழுவதையும் அறிந்து அவர்கள் உபயோகிக்கா வண்ணம் நாம் கொடுக்க வேண்டும்.

வரைபடங்கள் (Drawings)

நம்முடைய கண்டுபிடிப்பை விளக்க நாம் சமர்ப்பிக்கும் வரைபடமானது (Drawing) A4 தாளில் தெளிவாக நகலுடன் இருக்க வேண்டும். A4 தாளின் இடப்பக்கமும், மேற்புறமும் நான்கு செண்டி மீட்டர் (4 cm) இடமும், வலப்பக்கமும் கீழ்ப்புறமும் மூன்று செண்டி மீட்டர் (3 cm) விடப்பட்டிருக்க வேண்டும். படமானது எளிதில் புரிந்து கொள்ளும் வகையில் மேலிருந்து கீழாக வரையப்பட்டிருக்க வேண்டும். போதுமான அளவில் பெரிதுபடுத்தப்பட்டோ அல்லது சுருக்கப்பட்டோ (Appropriate Scale) படம் வரையப் பட்டிருக்க வேண்டும். தாளின் இடது மேல்மூலையில் விண்ணப்பிப்பவரின் பெயரும், விண்ணப்ப எண்ணும் குறிப்பிடப்பட்டிருக்க வேண்டும். எத்தனை பக்கங்கள் மற்றும் பக்க எண்ணும் வலது மேல் மூலையில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்க வேண்டும். தாளின் வலது கீழ் மூலையில் விண்ணப்பிப்பவரின் கையொப்பமும், பெயரும் குறிப்பிடப்பட்டிருக்க வேண்டும். விளக்கக்குறிப்பில் (Description) எவ்வாறு இந்த பாகம் சுட்டிக்காட்டப்பட்டு உள்ளதோ அதே போல (Reference) அந்த குறிப்பிட்ட எண் வரைபடத்தில் தெரிவிக்கப்பட்டு இருக்க வேண்டும். வரைபடத்தில் விளக்கமாக நம் கண்டுபிடிப்பைப் பற்றி எதுவும் எழுதி இருக்கக்கூடாது. ஆனால் வேதி சமன்பாடுகள் (Chemical Equations), படி நிலை வரைபடம் (Flow chart) ஆகியவை குறிப்பிடப் பட்டிருக்கலாம்.

சீனத் தொழில்நுட்பம் – ஒரு பார்வை

கொசு அடிக்கும் பேட் சீனாவில் இருந்து, இந்தியாவுக்கு இறக்குமதி ஆகி 10 வருடங்கள் ஆகப்போகிறது. கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே தமிழகத்தில் ஏன் இங்தியாவில் அதன் பயன்பாடு  தொடர்ந்து அதிகரித்துக் கொண்டே வருகிறது. ஆனால் இன்னமும் கூட அந்த பேட்டை இந்தியாவில் யாரும் தயாரிக்க முடியவில்லை. அதற்கான பேடண்ட் உரிமம் யாரிடம் இருக்கிறது? எந்த மாதிரி உரிமை? என்பது கூட பெரிய பிரச்சினை இல்லை. சில மாறுதல்களோடு நாம் தயாரிக்கலாம். சீனர்கள் எந்த கோர்ட்டுக்கும் போகப் போவதில்லை.

அந்த கொசு பேட்டானது, இங்கே 150 ரூபாய் முதல் கிடைகிறது. இரண்டு மூன்று நிறுவனங்கள் அதை தயாரிக்க முற்பட்டன. ஆனால் விலை ஐநூறு ரூபாயை நெருக்கி வந்தது. எனவே அதனை கைவிட்டு விட்டனர். கோவையில் உள்ள பல தொழிற்சாலைகள், வெளிநாட்டு பொருட்களை குறுக்கு வாக்கில் அறுத்து, அதன் பாகங்களையும், இயங்கும் விதத்தையும் காப்பியடித்து, இங்கே உருவாக்கி சந்தைக்கு கொண்டு வருவார்கள். அவற்றின் விலை, அந்த வெளிநாட்டுப் பொருட்களின் விலையை விடக் குறைவாகவே இருக்கும். ஆனால் சீனத் தயாரிப்புகளிடம் மட்டும் அவர்களின் பாச்சா பலிக்கவில்லை.

தற்போது, சீனர்கள் கொசுவை இழுத்துப் பிடித்து கொல்லும் மெஷினை உருவாக்கி சந்தைக்கு அனுப்பியிருக்கிறார்கள். 1 கிலோ ரசகுல்லா டப்பா அல்லது பழைய பாமாயில் 1 லிட்டர் டப்பா போல இருக்கும் அந்த மெஷினின் பக்கவாட்டின் மேற்புறம் ஒரு திறப்பு இருக்கும். அதில் அல்ட்ரா வயலட் கதிரியக்கம் இருக்கும். கொசுக்கள் அந்த கதிரியக்கத்தால் இழுக்கப்பட்டு (பகலிலும் கூட) மெஷினின் திறப்பு அருகே வந்ததும்,  அடியில் உள்ள புளோயரால் விருட்டென உள்ளே இழுக்கப்பட்டு, சொர்க்கத்துகோ நரகத்துக்கோ போய்விடும்.  நாம் பொதுவாக உபயோகிப்பது மஸ்கிடோ ரிப்பல்லண்ட். இவை கொசுவை ஓரிடத்தில் இருந்து இன்னோர் இடத்துக்கு துரத்தவே செய்யும். துரத்தப்படும் கொசுவானது, தன்னுடைய வாழ்க்கையில் 10000 கொசுவாக இனப்பெருக்கம் அடையும் வல்லமை வாய்ந்தது. ஆனால் இம்முறையிலோ சந்ததி பெருக்கம் கட்டுப்படுத்தப் படுவதால், நாளடைவில் கொசுக்களின் பெருக்கம் கட்டுப்படுத்தப் படுகிறது. இந்த பொறி 500 ரூபாய்க்கே கிடைக்கிறது.

இதே போல் எலியை கொல்லும் எலெக்ட்ரானிக் இயந்திரமும் சந்தைக்கு வந்துள்ளது. நம்முடைய எலிப்பொறியைப் போன்றே இருக்கும் இதில், தேங்காய் சில்லோ, மசால் வடையோ வைக்க வேண்டியதில்லை. எலிகளுக்குப் பிடித்தமான வாசனையால் இழுக்கப்பட்டு உள்ளே வரும் எலி மின்னழுத்தத்தால் உயிரிழக்கும். இந்தியா தான் இதற்கு மிகப்பெரிய மார்க்கெட். எத்தனை ஆயிரம் மளிகைக் கடைகள் உள்ளன. ஆளுக்கு ஒன்று வாங்கினாலே போதும்.

இதுமட்டுமல்ல, தற்போது மிகப்பெரிய பில்டர்கள் எல்லோரும் சீனாவில் தான் பினிஷிங் செய்வதற்கான பொருட்களை வாங்கிகிறார்கள். கட்டிடத்திற்கு அடிப்படைத் தேவையான மணல், செங்கல், சிமெண்ட் மட்டும் தான் இங்கே வாங்குகிறார்கள். மற்ற கட்டுமானப் பொருட்கள் எல்லாம் சீனாவில் இருந்துதான். சின்ன பில்டர்கள் கூட தங்கள் கட்டிட பிளானை எடுத்துக் கொண்டு சீனாவிற்கு செல்லுகிறார்கள். சுற்றிப்பார்த்து தங்களுக்கு தேவையான பொருட்களை ஆங்காங்கே உள்ளவர்களிடம் ஆர்டர் கொடுத்து விடுகிறார்கள். இந்தியா திரும்பிவந்து, அந்த விலாசங்களை கொடுத்துவிட்டால் போதும். ஏஜெண்டுகள், அந்தப் பொருட்களை வாங்கி, தேவைக்கேற்ப  கண்டெய்னர்களில் போட்டு சீனத் துறைமுகத்தில் கிளியரன்ஸ் வாங்கி அனுப்பிவிடுவார்கள். இங்கே சென்னைத் துறைமுகத்தில் இருந்து, நாம் எடுத்துக் கொள்ளவேண்டியது. இவ்வளவு தூரம் அதை கொண்டுவந்தாலும், இங்கே வாங்கும் விலையை விட  குறைவாகவே இருக்கும்.

80களில் வெளிவந்த திரைப்படங்களில் பார்த்திருப்பீர்கள், பணக்காரராக சித்தரிக்கப்படுபவரின் வீட்டிலோ அல்லது கதாநாயகியின் அறையிலோ வால் பேப்பர்களை சுவற்றில் ஒட்டியிருப்பார்கள். சில அலுவலகங்களிலும் கூட நீங்கள் பார்த்திருக்கலாம்.  இப்போதும் அப்படிப்பட்ட வால் பேப்பர்கள் சென்னையில் கிடைக்கின்றன. ஒரு சதுர அடி 120 ரூபாய் விலை. ஆனால் சுவரில் பெயிண்டிங் செய்ய சதுர அடிக்கு 15 ரூபாய் முதல் 20 ரூபாய் வரைதான் ஆகும். அதனால் எல்லோரும் பெயிண்ட் செய்யத்தான் முதலிடம் கொடுக்கிறார்கள். ஆனால் இப்போது சீன வால் பேப்பர்கள் சதுர அடி 10 ரூபாய்க்கு கிடைக்கும் தருவாயில் உள்ளன. 10 ஆண்டுகள் உத்திரவாதம் தருகிறார்கள். அந்த வால் பேப்பரை ஒட்டுவதற்கான பசை மற்றும் ஆட்கூலி சேர்த்து அதிகபட்சம் சதுர அடி 20 ரூபாய்க்குள் முடிந்துவிடும். எனவே தற்போது தங்கள் வீடுகளுக்கு பெயிண்ட் அடிக்கும் உத்தேசத்துடன் இருப்பவர்கள் சற்று பொறுமை காக்கவும். விதவிதமான வண்ணங்களில், ஏராளமான டிசைன்களில் வால்பேப்பர்கள் சீனாவில் உற்பத்தி செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. அதைப் போலவே ஆஃபீஸ் பர்னிச்சர்களும். அருமையான மாடல்களில் நாம் நினைத்துப் பார்க்க முடியாத குறைந்த விலையில் கிடைக்கின்றன.

எப்படி சீனர்களுக்கு இது கட்டுப்படியாகிறது?  எந்த சாதனமாய் இருந்தாலும், அதன் தயாரிப்பு விலையில் மூன்று காரணிகள் அடங்கியிருக்கும். ஒன்று அந்த சாதனத்தை கண்டுபிடித்ததற்கு ஆகும் ஆராய்ச்சி செலவு, இரண்டாவது அதை தயாரிக்க தேவைப்படும் மூலப் பொருட்களின் விலை, மூன்றாவது அதை தயாரிக்க ஆகும் செலவு.

நம் நாட்டில் தான் ஆராய்ச்சி என்பது, குறைந்தது 25 வயதுக்கு மேல் ஆரம்பிக்கும் விஷயமாக இருக்கிறது. 17 வயது வரை பாடம் மட்டும். பி ஈ படிக்கும் போது கடைசி செமஸ்டரில் கூட்டத்தோடு கோவிந்தாவாக ஒரு காப்பியடிக்கப்பட்ட/விலைக்கு வாங்கப்பட்ட பிராஜக்ட், எம் ஈ யில் ஏதாவது ஒரு கான்பரன்ஸ்ஸில் பிரசண்ட் பண்ணும் அளவிற்கு, மேக்கப் செய்து விட்டால் போதும். பி எச்டி படிக்கும் போதுதான் ரிஸர்ச் மெதடாலஜியே தெரிய வரும். அங்கேயும் நான்கு கோர்ஸ், பின்னர் காம்பெரஹென்சிவ் வைவா என்று இரண்டு ஆண்டு ஓடிவிடும். பின்னர் ஒரு இண்டர்நேஷனல் ஜர்னலில் பேப்பரை அடித்துப் பிடித்து போட்டு விட வேண்டியது. பழைய சமன்பாட்டில் டெல்டா எக்ஸ் இப்போ நான் கண்டு பிடிச்சது டெல்டா எக்ஸ் பை ரூட் டூ. இதனால என்னய்யா பிரயோஜனம்னு? கேட்டா, அடுத்து பண்றவங்களுக்கு யூஸ்புல்லா இருக்கும்னு பதில் வரும்.

அடுத்து வர்றவன் இந்த லிட்டரேச்சரையெல்லாம் படிச்சிட்டு வழக்கமான சடங்கையெல்லாம் பண்ணிட்டு டெல்டா எக்ஸ் பை ரூட் டூ மைனஸ் 1 ந்னு தீஸிஸ் எழுதி முடிப்பான். கேட்டா ரிஸர்ச் எல்லாம் உடனே உலகத்தை தலைகீழா மாத்திடாது, சின்ன சின்ன சேஞ்ச் எல்லாம் சேர்ந்து தான் ரிசல்டண்ட் கிடைக்கும்னு வியாக்கியானம் பேசுவான்.

அன்றாட வாழ்க்கைக்கு என்ன தேவை? எப்படி நம்ம வாழ்க்கையை எளிமையாக்கலாம் என்று யோசித்தாலே ஏகப்பட்ட பிராடக்ட்களுக்கு ஐடியா கிடைக்கும். சீனர்கள்  அப்படித்தான் பிராக்டிக்கலாக யோசிக்கிறார்கள். இந்த தேவையை எப்படி சமாளிப்பது? அதற்கு என்ன தீர்வு? அவ்வளவுதான். நூற்றுக் கணக்கில் ஆராய்ச்சிக்கட்டுரைகளை ஒரு முடிவெடுப்பதற்கு பதிலாக, சிந்திக்கிறார்கள். செயல்படுத்துகிறார்கள். பள்ளி அளவிலேயே சிந்தனையை தூண்டும்படி அங்கே பாடத்திட்டம் இருக்கிறது. சுற்றுப்புறத்திலும் ஏராளமான உதாரணங்கள் கிடைக்கின்றன. நம் நாட்டிலோ, படி,படி,படி. சுற்றுப்புறத்திலும், உறவு வட்டத்திலும் பெரும்பாலும் படித்து முன்னேறியவர்கள் பற்றியே சிலாகிக்கப்படும். இதனால் போட்டு வைத்த பாதையிலேயே நம் பயணம்.

சின்ன வயதில்தான் மூளை கட்டுப்பாடுகள் இல்லாமல் யோசிக்கும். முப்பது வயதுக்குப் பின்னர், பி எச் டி முடித்தபின்னர், எதை எடுத்தாலும் கன்ஸ்ட்ரயின்கள் தான் நம் மனதில் முதலில் தோன்றும். இது முடியாது, அது கஷ்டம் என்றேதான் ஆரம்பிப்போம்.எனவே யூஸ்புல்லான, வாழ்வுக்கு தேவையான பிராடக்ட் நம்மிடம் இருந்து உருவாகாது. பிராய்லர் கோழி இறக்கை பிய்க்கும் மெசின் ஒரு பி ஈ பிராஜக்ட்தான். மிக உபயோகமான கண்டுபிடிப்பு. ஆனால் இப்போதோ, பிராஜக்டை விலைக்கு வாங்கும் கலாச்சாரம் மலிந்துவிட்டது.

அடுத்த விஷயம், மூலப் பொருள். முன்னர் சீனாவின் துயரம் என்று வர்ணிக்கப்பட்ட மஞ்சள் நதி, இப்பொழுது மற்ற நாடுகளுக்கு பொருளாதார துயரத்தை கொடுக்கிறது. நதி நீர் இணைப்பை அவ்வளவு அருமையாக செயல்படுத்தி இருக்கிறார்கள். பஞ்சாப் கோதுமை, பெல்லாரி வெங்காயம், ராஜஸ்தான் மார்பிள் எல்லாம் கன்னியாகுமரிக்கு வந்து சேரும்பொழுது போக்குவரத்து செலவு, பொருளின் விலையில் முக்கிய அங்கமாய் மாறிவிடுகிறது. அங்கே மஞ்சள் நதி சீனாவின் முக்கிய நகரங்களை எல்லாம் இணைக்கின்றது. எரிபொருள் செலவு இல்லாமல், நதியின் போக்கிலேயே பொருட்களை கொண்டு செல்லும்படி நீர்வழிகளை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். இதனால் பொருட்களை கொண்டு செல்லும் செலவு அவர்களுக்கு மிச்சமாகிறது. முன்னர் சென்னையிலும் பக்கிங்ஹாம் கால்வாய் அப்படித்தான் பயன்பட்டது. இப்பொழுது காமெடி சீன் எடுக்க மட்டும்தான் பயன்படுகிறது.

மூன்றாவது தயாரிக்கும் முறை. முன்னர் இந்திய அணியில் வெங்கடபதி ராஜு என்ற இடதுகை சுழற்பந்து வீச்சாளர் இருந்தார். பீல்டிங் செய்யும்போது, பவுண்டரி லைன் அருகே நிற்பார். எந்த பக்கம் பந்து மிகக் குறைவாக வருமோ அந்தப் பக்கத்தில்தான் கேப்டன்கள் அவரை நிறுத்துவார்கள். ஏனென்றால், பந்தைக் கண்டதும் அவர், காதலில் விழுந்த கதாநாயகிகளைப் போல ஸ்லோ மோசனில் ஓடிச்சென்று, பந்தை எடுப்பார். ஒரு வேளை வலது கையில் பந்தை எடுத்து விட்டால், அதை மெதுவாக இடது கைக்கு கொண்டுவந்து, கையை வாகாக ஒரு சுழற்று சுழற்றி விக்கெட் கீப்பருக்கு எறிவதற்குள் இரண்டு ரன்களை எதிரணியினர் கூடுதலாக எடுத்து விடுவார்கள்.

ஆனால் சில பீல்டர்கள் பந்தை எடுக்கும் போதே, தங்கள் துரோயிங் ஆர்மால் தான் எடுப்பார்கள். எடுத்த உடனே பிக்கப் துரோ செய்து விடுவார்கள். இரண்டு ரன் எடுக்க நினைக்கும் எதிரணியினர் கூட ஒரு ரன்னுடன் திருப்தி பட்டுக் கொள்வார்கள். இடையில் ஆஸ்திரேலிய அணியில் கூட ஒரு பிராக்டீஸ் செய்து பார்த்தார்கள். இரண்டு கைகளாலுமே பிக் அப் துரோ செய்ய முடிந்தால், ரன்களை குறைக்கலாம், ரன் அவுட் வாய்ப்புகளை அதிகரிக்கலாம் என. சீனர்கள் தங்கள் பொருட்களை தயாரிக்கும் போது, இப்படித்தான் நேரம் குறைவாகப் பிடிக்கும்படி வேலை செய்யும் பொசிசன்களை அமைத்துக் கொள்கிறார்கள். வேலைக்குத்தகுந்தபடி அதை மாற்றியும் கொள்கிறார்கள்.

வேலையை விரைவாக செய்து முடிக்கும் உபகரணங்களையும் அவர்கள் தொடர்ந்து கண்டுபிடித்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். அதனால் வேலை நேரம் மிகவும் குறைகிறது. தற்போது கூட சுவர்களுக்கு சிமெண்ட் பூசும் இயந்திரம் ஒன்றை வடிவமைத்து உள்ளார்கள். இரண்டு பில்லர்கள் அதில் இரண்டு பிரேம்கள் மேலும் கீழும் செல்லும். எந்த பொசிசன் வேண்டுமென்றாலும் எளிதில் அட்ஜஸ்ட் செய்து கொள்ளலாம். கீழே சிமெண்ட் கலவையை வைத்து விட்டால் போதும்.நாம் செட் செய்த ஏரியாவில் சீராக, விரைவாக கலவையை பூசி விடும். இப்போதைய அடக்க விலை 5 லட்ச ரூபாய் ஆகிறது. விரைவில் பில்டர்கள் இங்கே அதை கொண்டுவந்து விடுவார்கள். இப்போதைய கட்டடங்களில் ஆட்களுக்கு கொடுக்கப்படும் கூலி 30 முதல் 40 சதவிகதம் வரை ஆகிறது. அது இனி விரைவாக குறையும்.

மேலும் சீன அரசு சிறப்பு உறபத்தி மண்டலங்களை பல இடங்களில் அமைத்துள்ளது. அடிப்படை வசதிகள் அனைத்தும் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு இருக்கும். ஒரு நல்ல ஐடியா உடன் இருப்பவர், பொருளுக்கு இருக்கும் மார்க்கெட்டுக்கு ஏற்ப தொழிற்சாலை வசதிகளை லீசுக்கு எடுத்து உற்பத்தியை தொடங்கி விடலாம். தொழிற்சாலை அடிப்படை கட்டமைப்பு வசதிக்கு மற்ற நாடுகள் செலவழிக்கும் தொகை, அந்த சாதனத்தில் ஏறிவிடும். இங்கே குறைவான வாடகை மட்டுமே கொடுப்பதால், மூலப் பொருளின் விலை மட்டுமே சாதனத்தின் விலையில் பெரும்பங்காக இருக்கிறது.

நம் நாட்டில் பட்டாசு இறக்குமதிக்கு தடை இருப்பதால் சீன பட்டாசுகளை நேரடியாக இங்கே கொண்டுவர முடியவில்லை. சென்ற இரண்டு ஆண்டுகளாக பீகார், உத்திரப்பிரதேச இண்டீரியர் கிராமங்களில் சீனப் பட்டாசுகள் மறைமுகமாக விற்பனை செய்யப்பட்டன. இந்த ஆண்டு கூட ஏகப்பட்ட சீன பட்டாசுகள் பதுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளதாக செய்திகள் வருகின்றன. பட்டாசுகள் இறக்குமதி தடை நீக்கப்பட்டால் சிவகாசியினர் எல்லோரும் காசிக்கு செல்ல வேண்டியதாகி விடும். ஒரு சீனி வெடி விலைக்கு சீனாக்காரர்கள் ஒரு லட்சுமி வெடியே கொடுப்பார்கள். கண்டுபிடித்ததே அவர்கள் தானே.

பாதுகாப்பாக இருக்குமா என யோசிக்கலாம். மாவுக்கேத்த பனியாரம் என்பதற்கு சீனாதான் உதாரணம். ஒரே டிசைனில், ஒரே நிறத்தில் ஒரு லிட்டர் பெட் பாட்டில்களை தயாரிக்கிறார்கள், ஆனால் ஐந்து விதமான குவாலிட்டியில். முதல் தரமானவை, நார்த் அமெரிக்காவிற்கும், ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கும். அவர்கள் கொடுக்கும் விலைக்கு, அமெரிக்கர்களும் ஐரோப்பியர்களும் மூன்றாம் தரத்தைத் தான் தயாரிக்கமுடியும். நம் நாட்டில் உள்ள இறக்குமதி வணிகர்கள் பெரும்பாலும் தரம் குறைந்த பொருட்களையே பெரும்பாலும் வாங்கி மார்க்கெட்டுக்கு கொண்டு வருகிறார்கள். அதனால்தான் பொது மக்களிடம் சைனா பீஸ் என்றாலே மட்டம் என்ற எண்ணம் நிலவுகிறது. சீனாவோடு ஒப்பிடுகையில் தொழில்நுட்பத்தில் நாம் தான் பின் தங்கி இருக்கிறோம்.

திராவிட டெக்னீசியன்கள்

பல வருடங்கள் முன்பு, நான்  கோவையைத் தலைமையிடமாகக் கொண்ட பிரசித்த பெற்ற ஒரு பம்ப் கம்பெனியின் சென்னைக் கிளையில் சர்வீஸ் எஞ்சினியராக நட்டையும் போல்ட்டையும் ராவிக் கொண்டிருந்தேன். சர்வீஸ் சம்பந்தமான ஒரு தேசிய அளவிலான பயிற்சிப் பட்டறையை கோவை தலைமை நடத்தியபோது, என் சீனியரும் நானும் அதில் கலந்து கொண்டோம். காலையில் சம்பிரதாய துவக்க நிகழ்ச்சி முடிந்ததும், சர்வீஸ் ஹெட் டையை இறுக்கிக் கொண்டு எழுந்தார். திரையில் பவர் பாயிண்ட்.

நிமிர்ந்து உட்கார்ந்த என் தோளில் தட்டிய சீனியர். ”டேய், இவரு நம்ம மேனுவல்ல இருக்கறத பாலிஷா சொல்லுவார் அவ்ளோதான்.. மதியம் இண்ட்ராக்சந்தான் மெயினு. இப்பயே கவனிச்சு டயர்ட் ஆகிடாத” என்றார்.   

மீறிக் கவனித்த என்னை, பயணக்களைப்பும்,நெய் வழிந்த கேசரியும், மிளகை விட முந்தரி அதிகம் இருந்த பொங்கலும், ஜோயல் கார்னர் கையளவு இருந்த உளுந்த வடையும் தூங்க வைத்துவிட்டன.

மதிய உணவு இடைவேளை. பஞ்சாப் சிங்கங்கள் சப்பாத்தி தட்டையும், டால் குண்டானையும், வெஜ் பிரியாணி தேக்சாவையும் ஓவர் டைம் பார்க்க வைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். காலை சாப்பிட்ட பொங்கல் கழுத்து வரை இருந்ததால், பெண் பார்க்க வந்த மாப்பிள்ளை நாசூக்காய் சாப்பிடுவது போல சாப்பிட்டுவிட்டு மதிய செசனுக்கு உள்ளே நுழைந்தேன்.

சிலர் எழுந்து, சந்தேகங்கள் கேட்டார்கள், ஒரு கிரிட்டிகலான பிரச்சினையைப் பற்றி ஒருவர் கேட்டார். நாங்களும் அந்தப் பிரச்சினையை சந்தித்து இருக்கிறோம். அந்தப் பிரச்சினை வந்தாலே, நாங்கள் ரீபிளேஸ்மெண்ட் கொடுத்து விடுவோம்.  அப்போதுதான் ஒரு சிங் எந்தரித்தார். தன் வயதளவு சப்பாத்திகளையும், கர்நாடகா பஞ்ச காலத்தில் காவிரியில் திறந்துவிடும் நீர் அளவுக்கு டாலையும் கலந்து வெளுத்திருந்த அவர், சற்று உறுமிவிட்டு, அந்தப் பழுதை எப்படி நீக்கலாம்? என்பதற்கான விளக்கத்தைக் கொடுத்தார். சபையே மௌனமாகிவிட்டது. எல்லோரும் அதைக் குறித்துக் கொள்ள துவங்கினோம். அடுத்தடுத்த சந்தேகங்களுக்கும், அந்த சிங் மட்டுமல்லாது, பல சிங்குகள் பதில் கொடுத்தார்கள். இனி எந்தப் பழுது வந்தாலும் ஒண்டியா சமாளித்து விடலாம் என்ற தைரியத்தைக் கொடுத்தது அவர்களின் விளக்கம்.

பின்னர் சென்னை திரும்பும் போது, பஞ்சாப் மாநிலம் மட்டுமல்ல, குர்கான், புனே போன்ற நகரங்களில் இருக்கும் டெக்னீசியன்கள் எல்லாம் நல்ல திறமைசாலிகள் என்பதை அறிந்து கொண்டேன். வெளிநாட்டு இறக்குமதி மெஷின்களில் ஏதும் பிரச்சினை ஏற்பட்டு, உதிரிபாகம் கிடைக்கவில்லை என்றால், இவர்களிடம் அந்த பழுதான பாகத்தைக் கொடுத்தால் போதும்,  எப்படியாவது அதை தயாரித்துக் கொடுத்துவிடுவதில் இவர்கள் வல்லவர்கள். மேலும் மார்க்கட்டிற்கு வரும் எந்த இயந்திரத்தையும் ஒரிஜினல் போலவே தயாரிப்பதிலும் வல்லவர்கள்.

ஓராண்டுக்கு பின்னர், நான் கோவை தலைமையகத்துக்கு மாற்றப்பட்டேன். அங்கே எங்களுக்கு தேவையான உதிரி பாகங்களை தயாரிப்பவர்களை ஒருங்கிணைக்கும் வேலை. அப்போது, எங்கள் காஸ்டிங்குகளை மெஷினிங் செய்யும் ஒரு லேத் பட்டறைக்கு போயிருந்தேன். அந்த டெக்னீசியன் ஒவ்வொரு கேஸ்டிங்காக எடுத்து மெஷினிங் செய்து கொண்டிருந்தார். திடீரென ஒரு பீஸை எடுத்து தனியே வைத்தார். நான் ஏன்? எனக் கேட்க, இதுல டிபக்ட் இருக்கு என்றார். பின் அதை எடுத்துக் கொண்டுபோய் எக்ஸ் ரே எடுத்துப் பார்த்ததில் உள்ளே காற்றுக் குமிழால் சிறு வெற்றிடம் ஏற்பட்டிருந்தது, தெரிய வந்தது. மிஞ்சிப் போனால் ஒரு 20 கிராம் எடை மாறுபாடு இருக்கும். அதை சாதாரணமாக கையில் எடுத்துப் பார்த்தே கணித்து விட்டாரே என ஆச்சரியம்.

அவரிடம் கேட்டபோது, அதான் ஆயிரக் கணக்கில பண்ணுறோம்ல, எடுக்கும்போதே தெரிஞ்சிடும் என்றார். அதன்பின்னர் நம் மாநில டெக்னீசியன்கள் மீது பெரும் மதிப்பு ஏற்பட்டது. கோவைப் பகுதியில் பட்டறை வைத்திருப்பவர்கள், கொடுத்த வேலையை மட்டும் செய்ய மாட்டார்கள். அதன் தரத்தை எப்படி மேம்படுத்தலாம், எப்படி உற்பத்தி செலவைக் குறைக்கலாம் என டிசைனர்களுக்கு ஐடியா கொடுக்கும் அளவுக்கு தெளிவானவர்கள்.

அதன்பின் ஆராய்ச்சிப்படிப்பிற்காக மீண்டும் சென்னைக்கு திரும்பினேன். விடுதி பக்கத்து அறையில், சீனியர் ஒருவர் எஞ்சின் தொழில்நுட்பத்தில் ஆராய்ச்சி பணி மேற்கொண்டிருந்தார். தியரிட்டிக்கலாக அவர் ஒரு  சமன்பாட்டை தருவித்திருந்தார். அதை நிரூபிக்கும் மாடலுக்கு அதிக வெப்பம் தாங்கக்கூடிய ஒரு நாஸில் தேவைப்பட்டது. ஆறுமாதமாக அலைந்தும் அந்த ஸ்பெசிபிகேசனில் எங்கும் நாஸில் கிடைக்கவில்லை. அவர் சமன்பாட்டில் உபயோகித்திருந்த டிசைன் சிக்கலானது. அவர் குறிப்பிட்டிருந்த உலோகமும் மிகக் கடினமான ஒன்று. ஏற்கனவே ஐந்து ஆண்டுகள் ஆகி, ஸ்டைபண்ட் இல்லாமல் கஷ்டத்தில் இருந்தார். மாடல் செய்து, அதில் ரீடிங் எடுத்தால்தான் அவர் ஆராய்ச்சிக்கட்டுரை சமர்ப்பித்து படிப்பை முடிக்கமுடியும்.

ஒருநாள், அவர் இதைப்பற்றி புலம்பிக்கொண்டு இருந்தபோது, இன்னொரு நண்பர் வந்தார். நாளைக்கு திருப்போருர் போவோம் ஒரு வழி கிடைக்கும் என்றார். நான் அவரிடம், “என்ன பாஸ், முருகன் கிட்ட சரணா? என்றேன். அவர் சிரித்தவாறே, நாளைக்கு நீயும் வா என்றார்.

அடுத்த நாள் திருப்போரூர். நாலைந்து லேத் ஷாப்புகள் வரிசையாக இருந்தன. ட்ராயிங்கைக் காட்டி, மெட்டீரியலையும் சொன்னதும், ஒருவர் செய்து தர ஒப்புக்கொண்டார். கஷ்டமான ஜாப்புங்க, அஞ்சாறு டூல்பிட்டு காலியாயிடும். மெட்டீரியலும் வேஸ்டாகும், டைமும் ஆகும், சுகுறா பண்ணித்தந்துடுறேன், பீஸ் ரேட்ட விட கூட குடுத்துறங்க என்றார்.

நான்கே நாளில் செய்து கொடுத்தார். ரீடிங் எடுத்து ஆராய்ச்சிக் கட்டுரை சமர்ப்பித்தார் சீனியர். வைவா முடிந்ததும், அந்த டெக்னீசியனுக்கு டிரஸ் எடுத்துக் கொண்டு சென்று நன்றி தெரிவித்து விட்டு வந்தார்.   

 அதற்கடுத்த ஆண்டில், பெங்களூருவில் உள்ள இந்திய அறிவியல் கழகத்தில் நடைபெற்ற  தேசிய அளவிலான கருத்தரங்குக்கு சென்றிருந்தேன். என் ஆராய்ச்சி வழிகாட்டி, அங்குள்ள ஒரு பேராசிரியரிடம், உள்ள இம்பாக்ட் மெஷினில் ஆய்வு செய்ய அனுமதி கேட்டு வருமாறு சொல்லியிருந்தார். அவர் அறைமுன் தேவுடு காத்து, சந்தித்தபோது, இப்போது அந்த மெஷின் உபயோகத்தில் இல்லை என்று அல்சர் வந்த வயிற்றில், மீந்து போன பாமாயிலில் சுட்ட பஜ்ஜியைப் போட்டார்.

என்ன காரணம்? எனக் கேட்ட போது, சில அட்டாச்மெண்டுகள் பழுதாகி விட்டன. இங்கே அதை சரி செய்ய நல்ல டெக்னீசியன்கள் இல்லை. சென்னையில் நிறைய தொழிற்சாலைகள் உள்ளதால், போட்டி போட்டு பல சப் காண்டிராக்டர்களும், டெக்னீசியன்களும் உருவாகிவிட்டனர். ஆனால் இங்கே பெரும்பாலும் மத்திய அரசு நிறுவனங்கள். தனியார் கனரக தொழிற்சாலைகள் சமீபத்தில் உருவாகவில்லை. மென்பொருள் நிறுவனங்கள்தான் அதிகம் வந்தது. எனவே டென்கீசியன்களின் ஸ்கில் லெவல் குறைந்து விட்டது. அரசு பணிகள் செய்வதால் இங்கே ஆட்கள் மந்தமாகிவிட்டார்கள் என்றார்.

கேரள டெக்னீசியன்கள் வேறுவகை. அவர்கள் தெளிவாக வேலை பார்ப்பார்கள். ஆனால் குறைவாகப் பார்ப்பார்கள். தமிழ்நாட்டில் வீடு கட்ட வேலைக்கு வரும் பணியாட்கள் வந்த உடனேயே வேலையை ஆரம்பித்து விடுவார்கள். வேலை நேரம் முடிந்த பின்னால் தான் தங்களையும், தங்கள் கருவிகளையும் சுத்தம் செய்வார்கள். ஆனால் கேரள பணியாளர்கள் உள்ளே நுழைந்ததும் ஒரு பீடியைப் பற்றவைத்து ரிலாக்ஸ் செய்து கொள்வார்கள். பின்னர் வேலை நேரம் முடிவதற்கு அரைமணி நேரம் முன்னரே தங்கள் கருவிகளை சுத்தம் செய்ய ஆரம்பித்து டாண் என கிளம்பிவிடுவார்கள். இதனால் தான் அங்கே தனியார் தொழிற்சாலைகள் குறைவு. மத்திய அரசு தொழிற்சாலைகள் மட்டும் சில உள்ளன. கம்யூனிஸ தாக்கம் உள்ளதால் அவர்கள் நாம வேலை பார்த்து, இவன் சம்பாதிக்கணுமா என என்ணுவார்கள். எனவே திறமை இருந்தாலும், அவர்களை நம்பி வேலை கொடுக்க முடியாது.

இதேபோல் ஆந்திராவில் உள்ள சில டெக்னீசியன்களையும் சந்தித்து இருக்கிறேன். அவர்கள் யாவரும் தமிழக டெக்னீசியன்களின் திறமைக்கு அருகில் வர மாட்டார்கள். பதிவர் பலாபட்டறை ஷங்கர், திரைப்பட வசனகர்த்தா கார்க்கி ஆகியோர் ஆந்திராவில் உள்ள டெக்னீசியன்களிடம் பழகியவர்கள். அவர்களிடம் நான் இதைப்பற்றி கேட்டபோது, அவர்களும் இதே கருத்தைக் கூறினார்கள்.

ஆந்திராவில் நிலபிரபுத்துவம் இன்னும் உள்ளது. அவர்கள் தொழிலாளிகள் மேலே வருவதை விரும்புவதேயில்லை. முதலாளிகளுக்கும் தொழிலாளிகளுக்கும் இடையே உள்ள தூரம் குறைவதை அவர்கள் அனுமதிப்பதில்லை. எனவே என்னதான் உழைத்தாலும், திறமையை வளர்த்துக் கொண்டாலும் வாழ்க்கைத்தரம் உயராது, என்ற நிலையில் அவர்களின் வேலைத்தரம் குறைந்துவிடுகிறது.

நாங்கள் கல்லூரியில் படிக்கும் போது, படிப்பு முடித்திருந்த எங்கள் சீனியர்கள் எல்லாம், என்ன படிச்சாலும் வேலை கிடைக்காது, வேஸ்டுடா என்பார்கள். அது எங்களை மனதளவில் சோர்வடையச் செய்து பல நாட்கள் படிக்க விடாமல் செய்திருக்கிறது. ஆனால் சிலவருடம் முன்பு, ஏராளமான கேம்பஸ் இண்டர்வியூக்கள் எங்கள் கல்லூரியில். அது ஜூனியர் மாணவர்களை இன்னும் அதிகம் படிக்கத் தூண்டியது.

இதேதான் தமிழ்நாட்டிலும். இங்கே ஒரு தொழிலை சிறப்பாக, மற்றவர்களிடம் இருந்து மாறுபட்டு செய்தால் நிச்சயம் முன்னேறிவிடலாம் என்ற சூழல் பல ஆண்டுகளாகவே நிலவுகிறது. ஒரு லேத், ஒரு ட்ரில்லிங் மெஷின், ஒரு ஆர்க் வெல்டிங் யூனிட் இருந்தாப் போதும், ஜாப் ஆர்டர் எடுத்து மார்க்கட்டுல நின்னுடலாம் என்ற நினைப்பே, டெக்னீசியன்களை மோட்டிவேட் செய்கிறது. கற்றுக்கொள்ள வைக்கிறது.

சமீபத்தில் ஒரு பெரிய காம்போசிட் பாகத்தை மெஷினிங் செய்ய வேண்டி இருந்தது. சென்னை ஈக்காடு தாங்கலில் உள்ள பட்டறைகளில் முயற்சிக்கலாம் என்று அங்கே சென்றிருந்தேன்.  பெரிய லேத் இருந்த ஒரு பட்டறையில் கேட்டபோது, ”நீங்க சொல்லுற அளவில நம்மகிட்ட சக் இல்லையே” என்றபடி சிலரிடம் போனில் பேசினார். பின்னர், வாங்க சார் என்று அழைத்து தன் பைக்கில் ஏற்றிக்கொண்டு ஒரு கிலோமீட்டர் தள்ளி இருந்த ஒதுக்குப்புறமாக இருந்த ஒரு பட்டறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கே நான் கேட்ட அளவில் சக்கும் லேத் பெட்டும் இருந்தது. அந்த ஒரு மெசின் தான் மொத்தமே அங்கு இருந்தது. அடுத்த நாள் வேலையை ஆரம்பித்த போது, மெசினிஸ்டிடம் பேச்சுக் கொடுத்தேன்.

என்னங்க அவர், இவ்ளோ ஹெல்ப் பண்ணுறாரு எனக் கேட்டேன். உடனே அவர், எங்ககிட்ட இல்லாதத கேட்டு பார்ட்டி வந்தா நாங்களும் சொல்லி அனுப்புவோம். அதில்லாம அடுத்த வாட்டி ஏதும் ஜாப்புன்னா நம்பி அவராண்ட போவிங்கல்ல” அதான். என்றார்.

பன்னாட்டு கார் கம்பெனிகள் எல்லாம், துறைமுகத்தையும் உள்கட்டுமானத்தையும் மட்டும் நம்பி இங்கே வரவில்லை. முன்னேற வேண்டும் என்ற தணியாத தாகம் கொண்ட ஆயிரக்கணக்கான சப் காண்டிராக்டர்களை நம்பியும் தான்.  அவர்களுக்கு, உழைத்தால் முன்னேறிவிடலாம் என்ற எண்ணம் ஏற்படும் அளவுக்கு சூழல் அமைத்துக் கொடுத்த திராவிட அரசியலுக்கு நன்றி.

இந்தப் பதிவு எழுத தகவல்களைப் பகிர்ந்து கொண்ட பலாபட்டறை ஷங்கர் மற்றும் கார்க்கிக்கு நன்றிகள்.

ஜெர்மானியத் தொழில்நுட்பம் – அறிமுக நிலையில் உள்ளவர்களுக்கு மட்டும்

இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், திருவல்லிக்கேணி மேன்சஷனில் எனக்கு பக்கத்து அறையில் தென்னக ரயில்வேயில் சிவில் எஞ்சினியராக பணிபுரியும் அன்பர் ஒருவர் தங்கியிருந்தார். ஆரம்ப தயக்கங்கள் மறைந்து அவருடன் சகஜமாக பேசத் தொடங்கியிருந்தபோது ஒரு நாள் அவரிடம் கேட்டேன்.

“ ஏன் சார், இப்போ தமிழ்நாட்டுல அடிக்கடி பாலங்கள் பழுதடைந்தது. உடைந்ததுன்னு நியூஸ் வருது. ஆனா ரயில்வே பாலம் உடைந்ததுன்னு நியூஸ் வரமேட்டேங்குது.

ஆனா, ட்ரைன் நேருக்கு நேர் மோதல், சிக்னல் பெயிலியர் என்றெல்லாம் செய்திகள் வருது”

எப்படி ரயில்வே பாலம் மட்டும் ட்ரைன் ஓடுற அதிர்ச்சிய தாங்கிக்கிட்டு நல்லா இருக்கு?

அதற்கு அவர் சொன்னார்,

நாங்க பாலம் டிசைன் செய்யும்போதே, பாக்டர் ஆப் சேப்டி ஐந்தில் இருந்து பத்து வரைக்கும் வச்சுத்தான் டிசைன் செய்வோம். என்றார்.

அதாவது ஒரு பாலத்தில், 1000 டன் எடையுள்ள புகைவண்டி, 100கி மீ வேகத்தில் ஒரு நாளுக்கு 10 முறை சென்று வருகிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். இந்த நிலையில் நூறாண்டுக்கு இந்த பாலம் நல்ல முறையில் இருக்க, என்னென்ன தேவை என்று கணித்துக் கொள்வார்கள்.

பின்னர் அதைப்போல ஐந்திலிருந்து பத்து மடங்கு ஸ்ட்ராங்காக டிசைனை செய்து விடுவார்கள்.

பின்னர் டெண்டர் விடுவார்கள். அமைச்சர், அதிகாரி என அனைவருக்கும் அவர்களுக்கு தக்க கமிஷன் கொடுத்தது போக, அந்த காண்டிராக்டர் எவ்வளவு மட்டமாக கட்டினாலும், அந்தப் பாலம் தேவையை பூர்த்தி செய்து விடும். என்றார்.


இதே போல ராணுவத்திலும் பேக்டர் ஆப் சேப்டி என்பது, குறைந்தது ஐந்துக்கு மேல் இருக்கும். அதை மில் (mil standard) ஸ்டேண்டர்ட் என்றும் சொல்வார்கள். ஏனென்றால் எந்த சூழ்நிலையிலும் அந்த உபகரணம் 100% திறனுடன் செயல்பட வேண்டும் என்பதால்.

இந்திய ராணுவத்தில் வில்லிக்ஸ் (WILLYX) என்ற ஜீப் முன்னர் இருந்தது. (அமெரிக்கத் தயாரிப்பு) தன்னுடைய பணிக்காலம் முடிந்ததும், அது ஏலத்துக்கு வரும். மக்கள் அதனை போட்டி போட்டு வாங்குவார்கள். கோவை உட்பகுதி கிராமங்கள், பொள்ளாச்சி மற்றும் அதன் உட்பகுதி கிராமங்களில் பண்ணையார்கள் இந்த வில்லிக்ஸ் ஜீப்பைத்தான் முன் பயன்படுத்துவார்கள். அதே போல ஆந்திரா ஜமீந்தார்கள், நிலச்சுவான்தார்கள் எல்லாம் இந்த ஜீப்பைத்தான் பயன்படுத்துவார்கள்.

போலவே, வடமாநில கிராமங்களிலும் இந்த ஜீப்புக்கு பெரும் மவுசு உண்டு. பீகார் மாநில உயர்த்தப்பட்ட ஜாதியினர் தாங்கள் வைத்திருக்கும் பிரத்யேக படைகளுக்கு (ரன்வீர் சேனா போல) இந்த வாகனத்தைத் தான் பயன்படுத்துவார்கள். தங்கள் ஜாதிக்குரிய அடையாளம் அல்லது அரிவாள், கோடாலி, துப்பாக்கி போன்ற மாடல்களுடன் இந்த ஜீப்பை அலங்கரிப்பார்கள். பல திரைப்படங்களிலும் நாம் இதனைக் காணலாம். தயாரிப்பாளர் நிர்ணயித்த ஆயுட்காலம் முடிந்து பல ஆண்டு கழித்தும் சிங்கம் போல் கர்ஜிக்கும் திறன் கொண்டவை இவை.

இந்த ஜீப் வாங்கும் போதே, டெண்டருக்கு இன்னொரு ஜெர்மன் ஜீப்பும் வந்தது. வில்லிக்ஸை விட பெர்பார்மன்ஸ் அதிகம் கொண்ட ஜீப். ஆனால் அப்பேர்பட்ட ஜீப்பின் மைனஸ் எரிபொருள் சிக்கனம். வெயிலில் களைப்படைந்து வந்தவன் மண்பானைத்தண்ணீரை மடக் மடக் என்று குடிப்பதைப் போல எரிபொருளை விழுங்கும் இது.

இதற்கு காரணம் இந்த ஜீப்பின் எடை என்பதால், இந்திய ராணுவத்தினர் இதன் எடையைக் குறைத்து தங்களுக்கு வழங்குமாறு அதன் ஜெர்மானியத் தயாரிப்பாளரிடம் கோரிக்கை வைத்தார்கள். அதிகம் இல்லை ஜெண்டில்மேன், இந்த ஜீப்புக்கு ஐந்து கோட்டிங் பெயிண்ட் அவர்கள் அடிப்பார்கள். அதைக் குறைத்து ஒரு கோட்டிங் அடித்தாலே 50 கிலோ வரை எடை குறையும்.

ஆனால் அந்தக் கம்பெனி அதற்கு மறுத்துவிட்டது. இந்த தகவலை நான் கேட்டபோது, எனக்கு ஹென்றி போர்டின் ஞாபகம் வந்தது.

ஆட்டோமொபைல் துறையின் மறுமலர்ச்சிக்கு காரணமான ட்ரான்ஸ்பர் லைன் தொழில்நுட்பத்தை கண்டுபிடித்த அவர் சொல்லுவார்.

“மக்கள் எந்த நிறத்தை வேண்டுமானாலும் விரும்பலாம், ஆனால் நான் கறுப்பு நிறத்தைத் தான் அவர்களுக்கு கொடுப்பேன்”

என்று.

காரணம், தொடர்ச்சியான ஆய்வுகளின் மூலம் அவர்கள் கண்டறிந்தது, கறுப்பு நிறம் மற்ற நிறங்களை விட விரைவில் காயும் என்பதே.

பெயிண்ட் காய்வதற்காக நான் அதிக நேரம் என்னுடைய காரை தொழிற்சாலையில் நிறுத்தினால் அதன் விலை கூடிவிடும். பின் எப்படி சாமானியனும் வாங்கும் விலையில் அதைத் தர முடியும் என்பார்?

இரண்டு கொள்கைகளுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை பாருங்கள்.

பள்ளி, கல்லூரிகளில் படிக்கும் போது ஜெர்மன் என்றாலே எனக்கு அலர்ஜி. ஏனென்றால் ஹிட்லர். ஆனால் ஒரு பொறியாளனாக என்னை ஜெர்மனி ஈர்த்தது என்றே சொல்லலாம்.

நாம் இந்திய, சீன, கொரிய, ஜப்பானிய, அமெரிக்க, ரஷ்ய மற்றும் ஜெர்மானிய பொருட்களை நம் வாழ்வில் பயன்படுத்துகிறோம். ஒவ்வொரு நாடும், தங்களுக்குரிய ஐடியாலஜி படி தங்கள் பொருளைத் தயாரிக்கின்றன.

சீனா – உபகரணம் கொடுத்த காசுக்கேற்ப அந்த வேலையை செய்து விடும், குறைவாக காசு கொடுத்தால், தவறி விழுந்தால் கேட்கக் கூடாது. நீடித்து உழைக்குமா என்றெல்லாம் கேட்கக் கூடாது.மாவுக்கேற்ற பனியாரம் தான் அவர்கள் கொள்கை.

ஜப்பான் – இதை விட அதிக தரம் இந்த வேலைக்குத் தேவையில்லை (ஆப்டிமைசேஷன்). (குறிப்பிட்ட அளவு கேரண்டி)

அமெரிக்கா – வேலை செய்யும். தப்பு பண்ணினா வேற தர்றோம்.

ஜெர்மன் – இதுக்கு மேல தரம் இந்தப் பொருளில் கொண்டு வர முடியாது.


இந்த கொள்கைதான் அவர்கள் அடிநாதம்.

எல்லோருக்கும் தெரிந்த காரை எடுத்துக் கொள்வோம்.

கார்களுக்கு உள்ளே ஓடும் வயர்களின் தூரம் குறைந்தது 5 கி மீ இருக்கும். இதற்கு டொயோட்டா போன்ற ஜப்பானிய கம்பெனிகள், 2 மிமீ தடிப்பான இன்சுலேசன் மற்றும் மேற்புற உரை போதுமென்று தீர்மானித்தால் (ஆப்டிமைசேஷன்), ஜெர்மானிய பென்ஸ்,ஆடி, ஸ்கோடா, பி எம் டபிள்யூ போன்றவை 6 மிமீ திக்கான வயராக அதை தயாரிப்பார்கள். இதனால் செலவு கூடும், காரின் எடை அதிகரிக்கும் அதனால் எரிபொருள் தேவை அதிகரிக்கும். ஆனாலும் அவர்கள் கவலைப்பட மாட்டார்கள்.
அதேபோல பெயிண்ட், முன்பு ஆர்மி டெண்டருக்கு வந்த ஜீப்புக்கு  சொன்னது போலத்தான், தாராளமாகச் செய்வார்கள். அதனால் தான். ஸ்கிராட்ச் ஆனாலும் உள்ளிருக்கும் பெயிண்ட் மானம் காக்கும்.

நம் இந்தியத் தயாரிப்புகளில் இருக்கும் ஒரு குறைபாடு, அந்தப் பொருள் எல்லா காலநிலைக்கும் தாங்குமா என்று பார்க்கமாட்டார்கள். ஐடியா கிடைத்ததும், டிசைன் செய்து, தயாரிப்புக்கு அனுப்பி விடுவார்கள். ப்ராடக்ட் டெவலப்மெண்ட் சைக்கிள் கால அளவு மிக குறைவாகவே இருக்கும்.

ஆனால் ஜெர்மன் கம்பெனிகளில், தாங்கள் டிசைன் செய்த பாகங்களை புரோட்டோடைப் ரெடி செய்து கம்பெனியின் மேற்கூரையில் போட்டு விடுவார்கள். அது பனி, வெயில், மழை எல்லாவற்றையும் சமாளிக்க வேண்டும். நான்கு பருவங்களும் முடிந்த பின்னர், அதனை எடுத்து தரப் பரிசோதனைக்கு உட்படுத்துவார்கள். அது அக்செப்டபிள் லெவலில் இருந்தால் மட்டுமே, அதனை அப்ரூவ் செய்வார்கள். எனவே அந்தப் பொருள் எந்தச் சூழலையும் தாங்கும்.

இதைப் பற்றி ஒருமுறை பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, அங்கே விண்டர்,ஆட்டமன், சம்மர், ஸ்ப்ரிங் என்று நான்கு காலநிலைகள் உள்ளன. ஆனால் நமது விருதுநகர் மாவட்டத்தில் இரண்டே காலநிலைகள் தானே உள்ளன. சம்மர் மற்றும் ஹாட்சம்மர். ஏப்ரல், மேயில் ஹாட் சம்மர் மற்ற மாதங்கள் சம்மர் என்று நண்பர்கள் கலாய்த்தார்கள்.

அதே போல பாக்டர் ஆப் சேப்டி. ஒருமுறை நான் உபயோகித்த லோட் செல் 400 டன் வரை உள்ள தாக்கும் எடையை அளக்கக்கூடிய கெப்பாசிட்டி கொண்டது. பொதுவாக மற்ற நாட்டு தயாரிப்புகள் 300 டன் வரையே தாக்கும் எடையை நன்கு அளக்கும். அதன்பின் அதன் லீனியாரிட்டி குறையும். 400டன்னுக்கு மேல் எடை தாக்கினால் செயல் இழந்து விடும்.

சரியாக கணக்கிடாமல், 600 டன் வரை அதில் வேகமான எடை விழும்படி தவறு செய்து விட்டேன். ஆனாலும் அது அசரவில்லை. விழுந்த எடை 600 டன் என காட்டியது. அடுத்தடுத்தும் நன்கு இயங்கியது. ஏனென்றால் அது ஜெர்மானிய தயாரிப்பு.

சாதரணமான ஒரு டூல். ரின்ச்சஸ் (wrenches) எடுத்துகோங்க. நம்ம நாட்டிலே எது ஒசத்தின்னு கேட்டா "டபாரியா" மேக் தன் பெஸ்ட்ன்னு சொல்லுவாங்க. ஆனா ஒரு டபாரியா ரின்ச் வச்சுகிட்டு பத்தாவது மாடில ஸ்கஃபோல்டிங்ல வேலை பார்க்கும் ஒருத்தன் அதை கீழே தவறி போட்டுட்டா அது ஒரு காண்ட்கிரீட் தரையில் விழுந்தா டமால் தான். ஆனா அதே ஜெர்மானியின் USAG, UPAK பிராண்டு வாங்கி புர்ஜ் கலீஃபாவின் 160 வது மாடில இருந்து கீழே போட்டுட்டு கீழே வந்து அவ்வை நெல்லிக்கனியை ஊதி எடுத்து சுருக்குப்பையிலே போட்டுகிட்டு போவது போல டூல் பாக்ஸ்ல போட்டு கிட்டு நடையை கட்டலாம்.  காரணம்  "பாக்டர் ஆஃப் சேஃப்டி".

அவர்கள் வாட்ச் சிலது பார்த்தா "22 மீட்டர் கெப்பாசிட்டி"ன்னு போட்டிருக்கும். ஆனா அது 40 மீட்டர் உயரத்தில் இருந்து போட்டாலும் ஒன்னும் ஆகாது. ஏன்னா அவங்களின் "பாக்டர் ஆஃப் சேஃப்டி" சதவிகிதம் பத்து முதல் 15 வரை.

உதாரணத்துக்கு ஒரு தராசு இருக்குன்னு வச்சுகுங்க. ஒரு நாளைக்கு ஒருவன் அந்த தராசில் ஒரு கிலோ கத்தரிக்காய் ஒரு 500 முறை நிறுவை செஞ்சு போடுவான். அந்த தராசு ஒரு இரண்டு மாதத்தில் கன்ஸ்யூமருக்கு ஒரு கிலோ சரக்கு தருவதுக்கு பதில் ஒரு கிலோவுக்கு கூடுதலாகவோ அல்லது குறைவாகவோ ஆகிடும். ஏன்னா அது உழைக்கும் உழைப்பு அப்படி. எதுனா நெளிஞ்சு போகும். எடையில் வேரியேஷன் இருக்கும். அதை இரண்டு மாதத்துக்கு ஒரு முறை காலிப்ரேஷன்க்கு அனுப்பினா அவங்க சர்வீஸ் செஞ்சு அதே ஒரு கிலோ மட்டும் சரியா இருப்பது போல மாத்தி தருவாங்க. (நான் இங்க தராசு - கத்தரிக்காய்னு சொன்னது ஒரு உதாரணம் மட்டுமே. )

ஆனால் ஜெர்மானிய டூல்ஸ் எல்லாம் விற்பனையின் போதே இதன் காலிப்ரேஷன் பீரியட் 6 மாதம் அல்லது ஒரு வருஷம் ஆனா 100 சதம் யூஸ் பண்ணினா மட்டுமே என்ற குறிப்போடு வரும். அப்படி 100 சதம் நாம அதை யூஸ் செஞ்சாலும் காலிப்ரேஷன் அனுப்பும் போது அதன் வேரியேஷன் என்பது 0.1 சதம் தான் இருக்கும் என்பது கண்கூடு. (மற்ற நாட்டு பொருட்கள் 5 முதல் 7 சதம் வரை வேரியேஷன் இருக்கும்)அப்படின்னா அதன் தரம் எப்படி இருக்கும் என நினைத்து பாருங்க.

அதனால் தான் ஹை பிரிசிசன் மெசின் என்றாலே ஆக ஒரு லெவல் மிஷின் ல அதாவது 100 மாடி, 150 மாடி கட்டிடம் கட்ட லெவல் மிஷின் என்பது எத்தனை துல்லியமாக இருக்க வேண்டும் தெரியுமா? கொஞ்சம் மாறினா கூட பில்டிங் பைசா நகரத்து சாய்ந்த பில்டிங் மாதிரி ஆகிடும். அப்படி இருக்கும் போது ஒரு கஸ்டமர் ஜெர்மன் மிஷின் வாங்குவானா? அல்லது விலை குறைவா இருக்குன்னு வேற மிஷின் வாங்குவானா?

ஆகா அவங்க தரத்தில் நோ காம்ப்ரமைஸ் என்பதால் வியாபாரம் பத்தி அதிகம் கவலைப்படாமல் தானாக விற்பனை ஆகிவிடும். ஆக அவங்க கொள்கையில் உறுதியா இருக்காங்க. அதனால நாம எல்லாம் அதை நம்பி வாங்கும் அளவும், அதை புகழும் அளவும் ஜெர்மானிய பொருட்கள் இருக்கு.

அதே போல ஜெர்மானியர்கள் ஒரு பொருளை தயாரிக்கும் போது தரம் என்பதை மட்டுமே கொள்கையா வச்சிருக்காங்களே தவிர அது எங்க தயாராகுது, எந்த நாடு, எவன் அதை தயாரிக்கிறான் என்பதை பார்ப்பதில்லை. உதாரணம் அப்போதே ஹிட்லர் கோவையில் இருந்த ஜி டி நாயுடு கிட்டே ஹாட்லைன் போன் செஞ்சு வாங்கி பயன் படுத்தியதோடு அதே போல அங்கயும் தயரிச்சார் என்பதும் இப்போதும் பி எம் டபில்யூ காருக்கு தேவையான ஒரு சின்ன ரப்பர் (சுண்டுவிரலில் மாட்டிக்கும் அளவிலான) ஓ ரிங் மாயவரத்தில் சுஜா ரப்பர் பேக்டரி என்னும் நிறுவனத்தில் இருந்து தான் போகுது என்பதெல்லாம் சின்ன உதாரணங்கள்.

சிவகாசி பிரிண்டிங் பிரஸ்களில் ஜெர்மன் மிசின்களுக்கு இருக்கும் மதிப்பே அலாதி.  ஜெர்மனியின் ஹைடெல்பெர்க் மிசின்கள் தான் அங்கே  பேவரைட். அதை செகண்ட் ஹேண்ட் என்ன போர்த் ஹேண்டில் கூட வாங்குவார்கள்.

ஆசையிருக்கு தாசில் பண்ண, அதிர்ஷ்டமிருக்கு கழுதை மேய்க்க என்பதைப் போல், ஜெர்மனியின் பென்ஸ்,ஆடி, பி எம் டபிள்யூ கார்களில் ஒன்றை வாங்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டேன். அட்லீஸ்ட் அதில் ஒரு பயணமாவது ஏதாவது நண்பர்கள் தயவில் நடக்கும் என நினைக்கிறேன். என் அம்மா- தாத்தா வீட்டில் 60 ஆண்டுகளாக இன்றும் பாடிக்கொண்டிருக்கும் ஜெய்கோ ஜெர்மன் வால்வ் ரேடியோவையாவது ஒரு அமவுண்ட் கொடுத்து மாமாவிடம் இருந்து வாங்கி விட வேண்டும்.

அக்கிரிடிடேசன் – பகுதி 3 (பாடத்திட்டமும் வேலைவாய்ப்பும்)

முந்தைய பகுதி


என் பி ஏ கமிட்டியின் எல்லைக்குள் வரும் உயர் படிப்புகள்

பொறியியல் மற்றும் தொழில்நுட்பம்
மேலாண்மை
ஆர்க்கிடெக்சர்
மருந்தாளுமை [பார்மசி]
ஹோட்டல் மேனேஜ்மெண்ட் & கேட்டரிங்
டவுன் மற்றும் கண்ட்ரி பிளானிங்
அப்ளைடு ஆர்ட்ஸ் மற்றும் கிராப்ட்ஸ்


சென்ற பதிவின் பின்னூட்டத்தில் பதிவர் தராசு அவர்கள் பாடத்திட்டங்கள் வேறுபடுமா? என்று வினவி இருந்தார். மேலும் 20 ஆண்டுகளுக்கு முன் படித்த சிலபஸ்ஸே இப்போதும் இருப்பதாகக் கூறியிருந்தார்.

பொறியியல் கல்லூரிகளைப் பொறுத்த வரையில் பாடத்திட்டம் என்பது அவை சார்ந்திருக்கும் பல்கலைகள் வகுக்கும் பாடத்திட்டத்தையே பின்பற்றுகின்றன. அட்டானமஸ் தகுதி பெற்ற கல்லூரிகளும் அடிப்படையில் பல்லகலையின் பாடத்திட்டத்தைத்தான் பின்பற்றுகின்றன. நிகர் நிலை (டீம்டு) பலகலைக்கழகங்களும், தற்போது அக்கிரிடிடேசன் பெற்றிருந்தால் தான் நிகர் நிலை அந்தஸ்து வழங்கப்படும் என்று பல்கலை கழக மானியக்குழு தெரிவித்துள்ளது. எனவே அவற்றின் பாடத்திட்டமும் ஏ ஐ சி டி ஈ வழிகாட்டுதல் படி பல்கலைக் கழகம் வகுத்ததையே கொண்டிருக்கும்.

எந்தத் துறையாக இருந்தாலும் சரி, +2 படித்து வரும் மாணவன் இயற்பியல், வேதியியல், கணிதம் மற்றும் கணிப்பொறியியல் மட்டுமே படித்திருப்பான். அந்தத் துறையைப் பற்றிய அடிப்படைக் கல்வியை முதல் இரண்டு வருடங்கள் சிறப்பாக போதித்தால் மட்டுமே அவனால் துறையில் ஆழ்ந்த அறிவு பெற முடியும். அடிப்படைப் பாடங்கள் நூறாண்டு பழமை வாய்ந்ததே.

தற்போதைய அட்வான்ஸ்மெண்டுகளை அடுத்த இரண்டு வருடங்களில் எளிதில் கற்றுக் கொள்ளலாம். அடிப்படை அறிவு இருந்தால் வேலையில் சேர்ந்த பின் கூட பிக்கப் செய்து கொள்ளலாம்.

எனவே என் பி ஏ கமிட்டியானது, தகுதியான ஆசிரியர்கள் இருக்கிறார்களா? என்று பார்க்கிறது.

ஆசிரியர்கள் எவ்வாறு தேர்வு செய்யப்படுகிறார்கள்?

அவர்களுக்கு வழங்கப்படும் சம்பள விகிதம் என்ன?

தொடர்ந்து இங்கே பணியில் இருக்கிறார்களா?

புத்தகங்கள், ஆய்வுக்கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளார்களா? காப்புரிமை ஏதும் பெற்றுள்ளார்களா?

போன்ற அம்சங்கள் பார்க்கப் படுகின்றன.


இது தவிர எஸ் ஏ ஆர் (self assessment report) எனப்படும் தன்னைப் பற்றிய சுய மதிப்பீடு அறிக்கையையும் தயாரிக்க வேண்டும். அதில் தன்னுடைய பலம், பலவீனம் ஆகியவற்றைக் குறிப்பிட்டு,
பலவீனத்தைப் போக்க மேற்கொண்டிருக்கும் முயற்சிகள், அதற்கு கல்லூரி நிர்வாகம் வழங்கும் ஒத்துழைப்பு போன்றவற்றையும் குறிப்பிட வேண்டும்.

இதை தொடர்ந்து கடைப்பிடிப்பதன மூலம் துறையில் உள்ள ஆசிரியர்கள் தகுதி வாய்ந்தவர்கள் ஆக மாறுவார்கள்.

நூலகம்

பாடத்திட்டத்தில் குறிப்பிட்டுள்ள பாடங்களுக்கு தேவையான டெக்ஸ்ட் மற்றும் ரெபரன்ஸ் புத்தகங்கள் அனைத்தும் ஒரு குறிப்பிட்ட விகிதத்தில் நூலகத்தில் இருக்க வேண்டும். அது போக ஒவ்வொரு துறையிலும் அந்தத் துறைக்கென டிபார்ட்மெண்ட் லைப்ரரியும் இருக்க வேண்டும். அதில் புத்தகங்கள் குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையில் இருக்க வேண்டும். மாணவர்களுக்கு தொடர்ச்சியாக அவை வழங்கப்படவேண்டும் என்ற விதிமுறைகள் உள்ளன.

ஆசிரியர்கள் மற்றும் மாணவர்களின் ஆராய்ச்சிக்கு, ஆராய்ச்சி கட்டுரைகளைத் தாங்கி வரும் சர்வதேச சஞ்சிகைகள் தேவை. அவை எவ்வளவு நூலகத்தில் உள்ளன என்பதும் ஒரு அளவுகோல். தற்போது ஆன்லைனில் எல்லாம் கிடைக்கின்றன. இதுபோக பெரிய பல்கலை, மற்றும் நிறுவனங்களுடன் ஒப்பந்தப் செய்து கொண்டு அவர்கள் மூலம் எவ்வளவு புத்தகங்கள் பெறுகிறோம் என்று பார்ப்பார்கள். தற்போது ஐ ஐ டி, அண்ணா பல்கலை ஆகியவை இணையத்தில் தங்கள் பேராசிரியர்கள் எடுக்கும் வகுப்புகளை வலையேற்றி வைத்துள்ளார்கள். இவற்றை கவனிக்க மல்டி மீடியா வசதி நூலகத்தில் உள்ளதா? என்றும் பார்ப்பார்கள்.


வேலைவாய்ப்பு

மாணவர்கள் தொழிற்கல்வி பயில்வதே வேலை வாய்ப்புக்காகத்தான். எனவே மாணவர்களின் எம்ப்ளாயபிலிடிக்கு கல்லூரி என்ன செய்திருக்கிறது? என்று பார்ப்பார்கள்.

எத்தனை பயிற்சிகள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன?. எந்தெந்த துறைக்கு? யாரால்? போன்றவற்றிற்கு ஆதாரங்கள் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

அந்தப் பயிற்சி முடிவுக்குப் பின் மாணவர்களிடம் இருந்து பீட் பேக் பெற்று தொகுத்து வைத்திருக்க வேண்டும்.

எத்தனை வளாகத்தேர்வுகள் நடந்தன?, அவற்றில் எவ்வளவு பேர் தேர்ச்சி பெற்றார்கள்? அதிகபட்ச/குறைந்த பட்ச/ சராசரி சம்பளம் எவ்வளவு? ஆகிய விபரங்கள் கடைசி மூன்று கல்வி ஆண்டுகளுக்குக் கொடுக்க வேண்டும்.

அப்பாயிண்ட்மெண்ட் ஆர்டர் காப்பிகள் கூட சமர்ப்பிக்கப் பட வேண்டும்.

ஏனென்றால் உள்ளூர் நிறுவனங்களில் குறைந்த ஊதியத்திற்கு வேலை வாங்கிக் கொடுத்து கணக்கு காட்டிவிடக்கூடாது என்பதற்காகவே இத்தனை விபரங்களும் கேட்கப்படுகின்றன.

அவர்கள் ஆய்வின் ஓர் அங்கமாக எம்ப்ளாயர் மீட் எனப்படும் கூட்டம் நடத்தப்படும். அதில் வேலை வாய்ப்பு அளித்தோர்களும், கமிட்டியினர் மட்டும் இருப்பார்கள். அவர்களிடம் மாணவர்களின் செயல்பாடுகளை, கொடுக்கப்பட்டுள்ள விபரங்களை விசாரித்து உறுதி செய்து கொள்வார்கள்.

தொடரும்

அக்கிரிடிடேசன் – பகுதி 2 [வாஷிங்டன் அக்கார்ட்]

முதல் பகுதியை வாசிக்க

சென்ற பகுதியில் பொறியியல் கல்லூரிகளுக்கான அக்கிரிடிடேசன் பற்றிப் பார்த்தோம். அதில் பாடப்பிரிவுகளுக்குத்தான் [டிபார்ட்மெண்ட்] தர நிர்ணயம், கல்லூரிக்கு அல்ல என்பதைப் பார்த்தோம்.

ஒரு டிபார்ட்மெண்டில் இருந்து குறைந்தது இரண்டு பேட்ச் வெளியில் சென்றிருந்தால்தான் தர நிர்ணயக் கமிட்டிக்கு அப்ளை செய்யமுடியும்.

தரநிர்ணயம் என்பது தன்னார்வத்தில் [வாலண்டரி] செய்யக்கூடியது. கட்டாயமில்லை. பொறியியியல் கல்லூரிகளுக்கு ஏ ஐ சி டி ஈயின் அனுமதிதான் கட்டாயம்.

அந்த அப்ரூவலானது, கல்லூரியில் குறைந்த பட்ச கட்டுமானம் இருக்கிறதா, நடத்த பணம் இருக்கிறதா? தகுதியான ஆசிரியர்கள் எண்ணிக்கை ஆகியவற்றை பரிசோதித்து கொடுக்கப்படுவது. ஆனால் என் பி ஏ தர நிர்ணயமானது, படித்து முடித்து வெளியேறும் மாணவரிடத்தில் தரம் இருக்கிறதா என்று பரிசோதித்து அளிக்கப்படுவது.

எனவே தர நிர்ணயத்துக்கு அப்ளை செய்யும் கல்லூரிகள் இரண்டு பகுதிகளாக ரிப்போர்ட் தயார் செய்ய வேண்டும்.

முதல் பகுதியில் கல்லூரியின் அடிப்படை கட்டுமானங்கள், ஆசிரியர் தகுதி, எண்ணிக்கை, அவர்களில் சம்பள பட்டியல், ஆடிட்டோரியம், பிளேஸ்மெண்ட் செல், விடுதி வசதி, உடற்பயிற்சி வசதி, மினரல் வாட்டர், வங்கி, தபால் அலுவலக வசதி (கல்லூரி வளாகத்துக்கு உள்ளேயேயிருந்தால்) போன்றவற்றைச் சொல்லவேண்டும்.

பகுதி 2ல் தரநிர்ணயம் கோரும் துறையின் ஆசிரியர் தகுதி, அவர்களின் சாதனைகள், ஆசிரியர் மாணவர் விகிதம், ஆய்வுச்சாலை வசதிகள், நடத்தப்பட்ட சிறப்பு சொற்பொழிவுகள், தேர்ச்சி விகிதம் போன்றவற்றை கொடுக்க வேண்டும்.

இந்த தகவல்களை ஆராயும் என் பி ஏ அலுவலகம், திருப்தியடைந்தால் ஆய்வுக்கு வரும் தேதியை கல்லூரிக்குத் தெரியப்படுத்தும்.

இதற்கான குழுவிற்கு ஒரு சேர்மன் இருப்பார். எந்த டிபார்ட்மெண்ட் தர நிர்ணயம் கோருகிறதோ, அதில் எக்ஸ்பர்ட்டான இருவர் (கல்விப்பணியில் இருந்து ஒருவர், தொழிற்சாலை பணியில் இருந்து ஒருவர்) குழுவில் இருப்பர். இவர்கள் யாரென வந்து சேரும் வரை தெரியாது.


அவர்கள் வந்து, இரண்டு பகுதிகளில் கொடுத்துள்ள விவரங்கள் சரியாக இருக்கிறதா என சரி பார்ப்பார்கள். இதற்காக கல்லூரியின் முதல்வர் முதல் பகுதிக்கும், துறைத்தலைவர் இரண்டாம் பகுதிக்கும் பிரசண்டேஷன் கொடுக்க வேண்டும். பின்னர் வளாகத்தையும், குறிப்பிட்ட துறையையும் நேரடியாக ஆய்வு செய்வார்கள்.

இதன் பின்னர் அந்தத்துறையின் ஆசிரியர்களை தனியே சந்திப்பார்கள்.

பின்னர் மாணவர்களை தனியே சந்தித்து கிராஸ் செக் செய்வார்கள்

பின்னர் மாணவர்களின் பெற்றோர்களைச் சந்திப்பார்கள்.

முந்தைய பேட்ச் மாணவர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பளித்த நிறுவனங்களின் பிரதிநிதிகளிடம் (எம்ப்ளாயர்ஸ் மீட்) விசாரணை செய்வார்கள்.



இதன் அடிப்படையில் தான் தர நிர்ணய சான்றிதழ் வழங்கப்படும்.


இதில் வாசிங்டன் அக்கார்ட் ஒப்பந்தப்படி ஒரு டிபார்ட்மெண்டுக்கு இரண்டு ஆண்டுகள் அல்லது ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு தர நிர்ணயம் தரப்படும்.

அவர்கள் 1000 மதிப்பெண்களுக்கு பரிசோதிப்பார்கள். அதில் 10 பிரிவுகள் இருக்கும். ஆசிரியர் தகுதி, தேர்ச்சி விகிதம் இப்படி. ஒவ்வொரு பகுதியிலும் குறைந்தது 60 மதிப்பெண்கள் வாங்க வேண்டும். மொத்தமாக 750 மதிப்பண்கள் வாங்க வேண்டும். 750க்கு மேல் வாங்கினால் ஐந்தாண்டுகள் கிடைக்கும். அதற்கு குறைந்தால் இரண்டாண்டுகள் கிடைக்கும்.

பின்னர் ரீ-அக்கிரிடிடேஷசன் (அதாவது இரண்டோ, அல்லது ஐந்தோ காலம் முடிந்தவுடன்) செல்லும் போது, சென்ற முறையை விட சற்றேனும் கூடுதல் மதிப்பெண்கள் பெற வேண்டும்.

இந்த முறையில் ஆசிரியர்களின் தகுதிக்கு அதிக முக்கியத்துவம் தரப்படுகிறது.

1. படிப்பு
2. ஆராய்ச்சி கட்டுரைகள்
3. கலந்து கொண்ட கருத்தரங்குகள்
4. வெளியில் அளித்த சிறப்பு சொற்பொழிவுகள்
5. இண்டஸ்ட்ரியல் கன்சல்டன்சி
6. அறிவுசார் உரிமைகள்
7. பதிப்பித்த புத்தகங்கள்

என பல அளவுகோலின்படி ஆசிரியரின் தரம் எடை போடப்படுகிறது.

பின்னர் அந்த துறையில் எத்தனை பேர் நீண்ட காலமாக பணியாற்றுகிறார்கள் (எம்பிளாயி ரிடன்சன்) என்பதும் முக்கிய காரணியாகப் பார்க்கப்படுகிறது.


மாணவர்களின் தரத்திற்கு

1. தேர்ச்சி விகிதம்
2. பல்கலைகழக ரேங்குகள்
3. பெற்றுள்ள வேலை வாய்ப்புகள்
4. வேலையின் உயர்ந்தபட்ச, குறைந்தபட்ச சம்பளம்
5. கலந்துகொண்ட கருத்தரங்குகள்

ஆகியவை அளவுகோலாக பார்க்கப்படுகின்றன.


(தொடரும்)